کارل مَلون در مدت نوزده سال بازی در ان بی ای فقط ده روز غیبت داشت

همین چند دقیقه پیش مراسم معرفی اعضای جدید تالار مشاهیر بسکتبال جهان در اسپرینگ فیلد٫ جایی که بسکتبال در انجا اختراع شد٫‌خاتمه یافت.  این مراسم سالی یکبار برگزار میشود و در طی آن نام منتخبینی از قهرمانان ٫ مربیان و مدیران ورزشی شاخص جهان در رشته بسکتبال به فهرست این تالار افزوده میشود. در رشته بسکتبال هیچ افتخاری بالاتر از این نیست که نام فردی در این تالار ثبت شود۰

امسال نامهایی چون اسکاتی  پیپن ٫ فوروارد شاخص شیکاگو بولز٫ دنیس جانسون٫ بازیکن فقیدِ تیم سلتیکس٫ کارل مَلون٫ فورواد افسانه ای یوتا جَز٫ جری باس٫‌مالک تیم لوس انجلس لیکرز٫ باب هرلی سینیور٫ مربی سرسخت دبیرستان سنت آنتونی و یک قهرمان اسبق کشور برزیل به فهرست این تالار افزوده شد۰

در میان همه این نامهای٫ کارل مَلون ٫ پر افتخار ترین است. او دوباره بار با ارزش ترین بازیکن لیگ شد٫ سیزده بار برای تیم ستارگان ان بی ای انتخاب شد٫ یازده بار به عنوان یکی از بهترین دوازده بازیکن لیگ برگزیده شد. کارل ملون دو مدال طلای المپیک را در رشته بسکتبال در المپیک های بارسلون و آتلانتا از آن خود کرده است .او پس از کریم عبدالجبار با ۳۶۹۲۸ امتیاز ٫ امتیاز ُآور ترین بازیکن تاریخ بسکتبال جهان است۰

این افتخارات تنها نصیب کسی میشود که در طی نوزده سال بازی در ان بی ای ( بطور متوسط ۹۵ بازی در هر فصل) تنها ده بازی را بدلیل مصدومیت از دست داده است!۰

هرچی بسکتبال بازی کردم قدم بلند نشد٫ آخه این مملکته داریم

هیچ وقت فکر کردین چرا همه پدر و مادرهای ایرانی به بچه ها شون توصیه میکنند بسکتبال بازی کنن؟ 

برای اینکه بسکتبال یک ورزش تیمیه و روحیه همکاری رو تقویت میکنه؟ نه خیر

برای اینکه بسکتبال به عنوان ورزش دانشگاهی شناخته میشه؟ نه بابا

برای اینک فکر میکنن محیط باشگاه های بسکتبال نسبت به بقیه ورزش های سالم تره؟ این هم نیست

پس چی...؟ 

نود و نه درصد خانواده های ایرانی که بچه هاشون رو به بسکتبال تشویق میکنند به خاطر اینه که فکر میکنن بسکتبال بازی کردن قد بچه هاشون رو بلندتر میکنه. اینکه بسکتبال قد رو بلند میکنه از رایجترین باور های غلط عامیانه است که تقریبا در همه جای دنیا رایجه. بازیکن های بسکتبال در همه جای دنیا ٫ در همه رده های سنی٫ از متوسط قد اون کشور بلندترن. این یک واقعیته ولی هیچ کسی بدلیل بسکتبال بازی کردن قدش بلند نشده. در ورزش بسکتبال هیچ حرکت منحصر بفردی نیست که نشه اون رو در ورزش های دیگه پیدا کرد. دویدن٫ مسیر عوض کردن ٫ پریدن و هل دادن تقریبا توی همه ورزش ها هست. اگر قراره بپربپر قد کسی رو بلند کنه همه اونای که اسپک تاکرا (والیبال پایی) بازی میکنند باید به الان اندازه نردبون دزدا باشن. هیچ مربی بسکتبالی هم تو دنیا یواشکی یه چیزی نمی ریزه توی آب خوری باشگاه تا قد همه بلند شه. به جز جراحی های عجیب غریب٫ تنها راه طیبعی قد بلند شدن جمع شدن سه پارامتر ژنتیک٫ هورمون رشد و تغذیه صحیح در یک فرده. خلاصه اگر پدر و مادرتون قدت انچنانی ندارند ٫ یا در نوجوانی همش اشغال خوردین٫ برای قد بلند شدن خیلی روی بسکتبال حساب نکنید۰

با همه این حرفها پس چرا بسکتبالیست ها اینقدر قدشون بلنده؟

دلیل اول :بسکتبال در کشورهایی بیشتر رایجه که عموما قد مردمشون بلنده. به همین دلیل جاهایی مثل سری لانکا و تایلند آنچنان جایی در بازی توپ و تور ندارند۰

دلیل دوم: بیشتر کسانی که در ورزش بسکتبال چیزی شدن اونهایی هستن که پدر و مادر های ورزشکار داشتن. بیشتر این پدر و مادر های ورزشکار هم خودشون بسکتبالیست بودن و خیلی عجیب نیست که چرا اونا بسکتبالیست شدن. چون قدشون بلند بوده و طبیعه که قد بچه هاشون هم بلند باشه۰

دلیل سوم: پدر و مادر های  بچه های قد بلند تقریبا همیشه اونا رو به سمت بسکتبال سوق میدن. بیشتر بچه هایی که در نوجوانی قدشون از بقیه هم و سن و سالهاشون بلند تره بخاطر لق لق زدن نمیتونن تند بدوند٫ خیلی چابک نیستن٫ هماهنگی چشم و دستشون ضعیفه و بیشترشون قوزی هستند. به غیر از ورزش ده گانه ٫ که کاره حضرت فیله٫ هیچ ورزش دیگه های نمیتنونه مثل بسکتبال این بچه ها رو درست و راست کنه۰ 

آهای قد کوتاه ها! با شما هستم٫ اگر تصمیم گرفتین بسکتبالیست بشین ٫ خیلی رو قد کشیدن حساب نکنید و بدونید برای اینکه سری تو سرا دربیارین باید شونصد برابر قد بلند ها زحمت بکشید۰

گزارش عملکرد فدراسیونی که بودجه اش مرغ رو هم سیر نمیکنه

یک کشوری هست که بودجه سالانه فدراسیون بسکتبالش فقط به اندازه قیمت دو تا آپارتمان توی برج های الهیه است. کل پرسنل فدراسیون بسکتبالش فقط هیجده نفر پرسنل داره، که تازه ده تا از اونا رو اخراج کرده و الان همش هشت نفر حقوق بگیر توش کار میکنن. بسکتبال ورزش اول این کشور نیست. همین کشور حتی لیگ حرفه ای بسکتبال ملی یا استانی هم نداره. فدراسیون بسکتبال این کشور حتی یدونه سالن تمرینی هم برای خودش نداره چه برسه سالن مسابقه ای.

تیم ملی مردان این کشور تا حالا دوازده با در جام جهانی بسکتبال شرکت کرده، یک بار جام جهانی بسکتبال رو میزبانی کرده ، همین چند هفته پیش تیم ملی مردان زیر 19 سالش در بازی های جام جهانی به مقام سوم دست پیدا کرد و تا حالابیشتر از ده تا بازیکن به ان بی ای داده، یکی از سرمربی های ان بی ای اهل این کشور است و یکی شهروندان این کشور دوبار با ارزش ترین بازیکن ان بی ای شده.

نه، در مورد لیتوانی یا یوگوسلاوی حرف نمیزنیم... این کشور کاناداست.

سه سال پیش وقتی که مدیریت جدید فدراسیون بسکتبال کانادا برای اولین بار نگاهی به دفاتر مالی فدراسیون انداخت فهمید که سازمانی که تحویل گرفته با یک و نیم میلیون دلار کسر بودجه کاملا ورشکسته است. تازه بودجه فدراسیون همش سه میلیون دلار بوده که به اندازه هزینه برگزاری دو تا اردوی آمادگی تیم ملی هم نمیشه. این بود که مدیران فدراسیون کاسه ابوالفصل به دست رفتند سراغ سازمان های پولدار ورزشی مثل میپل لیف اسپرت، مالک تیم تورنتو رپتورز و بقیه است دیگه قصه است...

آخه چطوری کشوری که یک همچین فدراسیونی ریغویی داره ، بدون داشتن سالن بسکتبال اختصاصی فدراسیون، بدون داشتن لیگ حرفه ای تونسته چنین بسکتبال درست و حسابی (در مقایسه با دیگر کشور هایی که همش سی میلیون نفر جمعیت دارن) داشته باشه؟

کلید کار استفاده از ظرفیت های موجود در بخش خصوصیه. فدراسیون بسکتبال کانادا تا جایی که جا داشته از از سازمانی مثل میپل لیف امتیاز گرفته.  برای نمونه، ماه اینده  تیم ملی کانادا با تیم ملی فرانسه و چین  در تورنتو بازی تدارکاتی برای شرکت در جام جهانی برگزار میکنه. فدراسیون بسکتبال کانادا از خودش یک سالن بسکتبال فسفلی مثل سالن چیذر هم نداره چه برسه سالن برای بازی در این سطح. الان قراره  این بازی توسط  تورنتو رپتورز در استادیوم اختصاصی این تیم، ایر کانادا سنتر برگزار میشه و این در حالیه که تیم رپتوز حتی یک بازیکن کانادایی هم نداره. بازی بعدی تیم ملی کانادا با کشور چین در شهر آشاوا (نزدیک تورنتو) در استادیوم اختصاصی شرکت جنرال موتورز برگزار میشه که کل هزینه هاش رو همون شرکت تقبل کرده.

بیشترِ بازیکن های بسکتبال کانادا یا در لیگ های کوچک و غیر حرفه ای محلی که همشون خصوصی هستن شناسایی و تربیت میشند٫در دانشگاه های کانادا و آمریکا زیر نظر مربی های درست حسابی جون میگیرن و نهایتا در تیم های ان بی ای مهارتشون رو به حد اعلا میرسونن. جالبه که فدراسیون بسکبتال کانادا هیچ مسوولیت اجرایی و مدیریتی در برابر هیچ کدوم از این مکانیزم های تربیت بازیکن نداشته و نداره. حالا اگر فدراسیون بسکتبال کانادا همین فردا با خاک یکسان هم بشه اتفاق انچنانی برای ریشه های بسکتبال در کانادا رخ نخواهد داد. ممکنه پیش خودتون بگین چون کانادا ور دست آمریکاست و به یک زبون حرف میزنن شانس استفاده از این موقعیت های رو داره. بله این حرف تا حدی درسته ولی الان کشورهای زیاد دیگه هم مثل لیتوانی و کرواسی  هستن که دارن به همین شکل از رود خروشان بسکتبال آمریکا ماهی های چاق و چله میگیرن و در رقابت های بین المللی فیبا با همین بازیکن ها چشم کشور های بسته دیگه رو در میارن۰

پوز معلم تاریخ ادبیات خورد - قسمت اول

هیچ وقت سر در نیاوردم چرا باید تاریخ تولد و مرگ اثیرالدین اخسیکتی حفظ کنم و سر امتحان ادبیات تحویل معلم ادبیات بدیم. آخه چه اهمیتی داره بدونیم که کی کجا و کی به دنیا اومده؟ فکر کنم این معلمای ادبیات اینقدر عشقِ شعر و شاعری هستن که با همه چیزِ مربوط به شاعر ها هم حال میکنند. حالا در اینجا ما هم چون با ان بی ای خیلی حال میکنیم٫ می خواهیم بریم تو سیستمِ تاریخ ادبیات٫ البته اینبار تاریخ ان بی ای۰ 

اگر دوست دارین بدونین تیم مورد علاقه تون در چه سالی تاسیس شده و اسم تیم در در طول تاریخ چه اسامی داشته٫ این پست مالِ شماست۰

اتلانتا هاوکس : این تیم در سال در ۱۹۵۰ به تحت نام ترای سیتی بلک هاوکس تاسیس شد ٫ سال بعد اسمش شد میلواکی بلک هاوک٫ سال ۵۶ شد سنت لویس بلک هاوکس و نهایتا در سال ۱۹۶۹ اسم این تیم شد آتلانتا هاوکس۰  

باستن سلتیکس: خیلی زورنزنین این تیم از اولش هم (۱۹۴۷) اسمش باستن سلتیکس بوده۰

شارلوت باب کتس: خیلی جالبه که این تیم ربطی به شارلوت هورنتز نداره و در سال ۲۰۰۵ تاسیس شد۰

شیکاگو بولز: در سال ۱۹۶۷ تحت همین اسم تاسیس شد۰

کلیولند کولیرز: این تیم همسن منه! در سال ۱۹۷۱ در همین شهر تاسیس شده۰

دلس موریکس: این تیم در سال ۱۹۸۱ تاسیس شد۰

دنور ناکتس: این تیم اولش ۱۹۶۸٫ اسمش بود دنور راکستز و جز لیگ ای بی ای بوده. سال ۱۹۷۵ اسمش شد دنور ناگتز٫ و در سال ۱۹۷۷ با همین اسم به ان بی ای پیوست۰

دیترویت پیستونز:  اسم این تیم سال ۱۹۴۹  در شهر فورت وین تاسیس شد به خاطر همین هم اسمش شد فورت وین پیستونز٫ بعدا در سال ۱۹۵۸ که این تیم به دیترویت منتقل شد اسمش شد دیترویت پیستونز و همین هم روش موند۰

گولد استیت ووریرز: این تیم از معدود تیم های ان بی ای هست که از شرق به غرب رفته. این تیم در سال ۱۹۴۷ با نام فیلادلفیا ووریرز تاسیس شد٫ سال ۱۹۶۳ شد سن فرانسیسکو ووریرز. از سال ۷۲ هم که به اوکلند منتقل شده٫ اسمش شده گولدن استیت ووریرز. گولدن استیت لقب شمال کالیفرنیاست بدلیل طلایی که در قرن بیستم در آنجا کشف شد۰

هیوستون راکتز: بر خلاف تصور عامه که فکر میکنن بدلیل مرکزیت ناسا در هیوستن و راکت فرستادن به فضا اسم این تیم راکترز شده٫ این تیم در سال ۱۹۶۸ با نام سن دیگو راکتر تاسیس شد. بعدا در سال ۱۹۷۲ که تیم به تگزاس منتقل شد اسمش شد هیوستون راکتز۰

ایندیانا پیسرز: ایالت ایندیانا از اولش هم ایالت بسکتبال خیزی بود و بازیکنهای مثل لری برد رو به دنیا تحویل داده. تیم این ایالت در سال ۱۹۶۸ با همین تیم تحت لیگ ای بی ای تاسیس شد و در سال ۱۹۷۷ به ان بی ای پیوست۰

لوس انجلس کلیپرز: یکی از کتک خور ترین تیم های ان بی ای لوس انجلس کلیپرزه. این تیم در سال۱۹۷۱ در شهر بافالو تحت نام بافالو بریوز تاسیس شد. در سال ۱۹۷۹ به سن دیگو منتقل شد و اسمش شد سن دیگو کلیپرز٫ بعدش هم در سال ۱۹۸۵ رفت لوس انجلس و شد لوس انجلس کلیپرز۰

لوس انجلس لیکرز: پر افتخار ترین تیم ان بی ای در سال ۱۹۴۹ در ایالت مینه سوتا تحت نام مینییاپولیس لیکرز تاسیس شد. شان نزول نام لیکرز هم اینه که مینه سوتا شونصد هزار تا دریاچه داره. این تیم در سال ۱۹۶۱ به لوس انجلس منتقل شد۰

ادامه این پستِ تاریخی را در شماره بعدی دنبال کنید۰

آقای ان بی ای٫ ارزونش کن همه مشتری بشن؟

فوتبال ورزشی ساده و قابل فهم است٫ تعداد گل های زده شده تقریبا همیشه یک رقمی است پس نباید همه اش یک چشمتون به تابلوی امتیازات باشه٫ کلا چهار پنچ نوع فول بیشتر نداره٫ تعداد تعویض ها محدوده پس ببینده گیچ نمیشه کی توی زمینه کی توی زمین نیست٫ تعداد فول ها هم نا محدوده پس بیینده نباید توجه کنه کی چند تا فول داره٫ زمان بازی هی متوقف نمیشه پس تماشاگر نباید هر لحظه چک کنه چند ثانیه باقی مونده. حتی یک بچه پنج ساله هم میتونه تماشای یک بازی فوتبال رو دنبال کنه و ازش لذت ببره۰ حالا در مقابل بازی بسکتبال همه این ایراد ها رو داره. برای تماشای بسکتبال باید یک کامپیوتر هم بگزارید جلوتون که تابلوی امتیازها و تعداد خطاها٫ تایم اوت ها٫ بازیکنان صدمه دیده و هزار تا چیز دیگه رو هر لحظه چک کنید. تماشای بسکتبال توجه صددرصد ببینده رو میطلبه و اگر یک لحظه حواستون پرت بشه یکهویی مربی هر پنج تا بازیکن توی زمین رو عوض میکنه و بازی کلا عوض میشه. از همه عجیب غریب تر اون پانزده ثانیه اخر بازیه که ممکنه تا بیست دقیقه طول بکشه . تنوع بیش از حد خطاها و حتی تعداد داور های بسکتبال هم به این خر تو خری کمک میکنه۰

همیشه بر این باور بودم که ساده بودن فوتبال و پیچیده بودن بسکتبال عامل اصلی همه گیر شدن فوتبال به عنوان فراگیر ترین ورزش در دنیاست ولی بعدها که با ورزش در آمریکای شمالی آشناتر شدم فهمیدم که این ساده بودن تنها دلیل نیست٫ چون دیدم چطور ورزش بیس بال که یکی از پیچیده ترین ورزش ها از دیدگاه تماشاگر است چطور بین مردم عادیِِ کوچه و خیابان در این قاره همه گیر شده است۰

دلیل اصلی همه گیر شدن فوتبال در دنیا٫ پخش تلویزیونی گسترده این ورزش در جهان است و دلیل پخش تلویزیونی گسترده فوتبال در دنیا اینست که این حقوق پخش این ورزش نسبت به ورزش های فراگیر دیگر بسیار ارزان قیمت تر است و کشورهای فقیرتر هم میتوانند امتیاز پخش ان را بخرند۰

برای نمونه شبکه یی اس پی ان ٫ شبکه اصلی ورزشی در قاره آمریکا٫ حقوق پخش تلویزیونی جام جهانی فوتبال٫ مهمترین رویداد ورزشی فوتبال در دنیا٫ را برای این کشور تنها به بهای چهل میلیون دلار خریده و این در حالی است که امتیاز پخش یک فصل از  بازی های ان بی ای بین دو شبکه یی اس پی ان و ای بی سی چهارصد میلیون دلار آب میخورد۰ همین چند روز پیش شبکه الجزیره تمام حقوق اختصاصی پخش جام جهانی فوتبال را برای دنیای عرب به قیمت باور نکردنی یک میلیارد دلار خریده و این درحالی است که حق پخش یک فصل کامل بازی های ان اف ال (لیگ حرفه ای فوتبال امریکایی) تنها برای کشور آمریکا بین شبکه های سی بی اس٫ فاکس و ان بی سی در سال آینده به مبلغ بیست میلیارد دلار بالغ میشود۰   

خوب معلومه که اگر برای نشون دادن یک ورزش باید بیست میلیارد دلار در سال حقوق تلویزیونی پرداخت کرد٫ خیلی از کشورهای دنیا کلا بی خیال آن ورزش خواهند شد و سراغ اجناس ارزان تر در بازار میگردند و اینجاست که شدیدا خوش به حال فیفا میشود. حالاسر درآوردین چرا تلویزیون دولتی ایران و تلویزیون های یه عالمه کشور های فقیر دیگه یک کله به فوتبال گیر دادن؟

ساقه بلند یا ساقه کوتاه؟ مساله اینست

رایج ترین صدمه در ورزش بسکتبال٫ برخلاف تصور عامه٫ ضربه خوردن به نوک انگشت ها نیست٫ اگر چه این نوع صدمه بین دختران و نوآموزان بسکتبال رایج تره. هیچ بسکتبالیستی رو نمیشناسم که حداقل یک بار بدجوری یکی از مچ های پاهاش پیچ نخورده باشه.در ورزش بسکتبال لازمه که بازیکن های سریع مسیر عوض کنند و هنگام پریدن در جاهای شلوغ فرود بیان٫ همین دو مشخصه تهدید شماره یک برای مچ  پاهای هر بازیکن حساب میشه۰

برای جلوگیری از پیچ خوردن مچ پا بسکتبالیست ها از جادو جنبل و نظر قربونی تا روش های علمی رو به کار میگیرن ولی هنوز هم بسکتبالیست ها٫ در همه رده ها٫ گرفتار پیخ خوردن مچ پاهاشون هستند. معمولترین روش برای جلوگیری از این صدمه پوشیدن کفش ساقه بلند است. اگر چه بسیاری از کسانی که مچ پاهاشون پیچ خورده کفش ساقه بلند پوشیدند. اگر به عکس های بسکتبال قبل از ۱۹۸۰ نگاه کنید تقریبا همه کفش ساقه کوتاه میپوشیدند٫ حتی یادم میاد اون خیلی قدیما تو ایران هم بازیکن های کفش ساقه کوتاه میپوشیدند. اگر قدیمی باشین اون کفش های آسیکس ساقه کوتاه رو یادتون میاد که رویه هاش جیرِ قرمز بود و کف هاش هم لاستیک سبز. در دهه هشتاد و نود مارکهای مثل نایکی کفش های ساقه بلند رو مد کرد و تقریبا همه کفش ساقه بلند میپوشیدند. الان بعد از این همه سال دوباره تَقِش در آومده که کفش ساقه بلند آن چنان هم مچ پا را حفاظت نمی کنه و فقط یک تضمین روانی به بازیکن میده۰ گیلبرت آریناس٫ بازیکن اسبق تیم واشنگتن ویزارد با تمام حماقتش٫ در مورد الکی بودن کفش ساقه بلند گفته که اگر بتونید انگشتتون رو توی ساقه کفشتون بکنید این به این معناست که این کفش مچ پای شما رو حفاظت نمیکنه! حتی ان بی ای هم برای پوشیدن کفش های ساقه بلند الزامی نداره۰

هنوز هم بهترین راه حفاظت از مچ پا٫ بانداژ کردن صحیح هر دو مچ پا با نوار های مخصوص پزشکی قبل از هر تمرین و بازی است. تنبل بازی رو کنار بگزارید و ده دقیقه قبل از تمرین مچ پاهاتون رو باند پیچی کنید۰

تا همین چهار تا آدم حسابی هم فلنگ رو نبستن باید به داد این جوونا رسید

ما ایرانی های هزار و یک رسم و رسوم داریم که خیلی هاش مثل سیزده بدر هنوز هم جالب و هم معنی داره  و خیلی هاش هم مثل خواستگاری٫ سرکاریه و فورمالیته شده. بی تعارف٫ با اینکه ادعای عمقِ فرهنگی مون گوشِ فلک رو پاره کرده٫ اغلب رسم و رسوماتمون بدرد زندگی امروزی نمیخوره. هر جا هم که رسم خارجی قشنگی میبینیم سه سوت میگیم نه داداش این روز ولنتاین مال زمان هوخشتره خودمون بوده الان خارجی های از رومون کّپ زدن. یکی از چیزهای که مدتیه بین تحصیل کرده هامون رسم شده اینه که فارق التحصیلهای یک مدرسه یا دانشگاه ٫هر جمعه آخر هر فصل توی رستوران نایب دوره هم جمع میشن تا کباب برگ بلمبونن و چک کنن کی از همه کچل تر شده یا کی تو کدوم اداره میتونه پارتی بشه. بیشتر این مراسم بی معنی هم در این خلاصه میشه که شیرین کاری ها و تقلب کردن های دوران تحصیل رو نشخوار کنیم. اگر هدف در ارتباط بودن با دیگرانه که به سلامتی فیس بوک زیر آب این جور جمع های بی معنی رو زده رفته۰ خارجی ها همین مراسم رو به شکل با معنی تری برگزار میکنند که بد نیست چند وقت یکبار رگ ۲۵۰۰ سال فرهنگمون رو کلفت نکنیم و ببنیم اونای که کشورشون به اندازه منار جنبون هم سابقه نداره چی میگن۰

اسم این رسم هوم کامینگِ٫ یعنی برگشتن به خونه است. هوم کامینگ یه مراسمیه که یک مدرسه یا دانشکده ٫فارق التحصیلان سابقش رو که الان برای خودشون کسی شدن رو دعوت میکنه و طی مهمونی بزن و برقص اونها رو به دانش آموزان یا دانشجویان فعلی مدرسه یا دانشگاه معرفی میکنه. اولین مراسم رسمی هوم کامینگ برای تیم فوتبال دانشگاه میسوری حدود ۱۲۰ سال پیش انجام شده و از اون موقع تا حالا بیشتر مدرسه های بزرگ و کوچک در آمریکای شمالی این مراسم را برای همه فارق التحصیلان ٬چه ورزشکار چه غیر ورزشکار برگزار میکنند و این مهمانی یکی از مهمترین رویداد های سال تحصیلی در تقویم آموزشی همه آموزشگاه هاست. جدا از بزرگداشت فارق التحصیل های دوره های گذشته ٫ هدف اصلی بساط هوم کامینگ اینه که به دانش آموزان و دانشجویان فعلی بصورت عملی نشون بدن که اگر زور بزنن و هی جا خالی نیان میتونن در آینده چی بشن. به جایی اینکه هی بهشون بگن درس بخونین تا آدم حسابی بشین ٫ مراسم هوم کامینگ بهشون نشون میده آدم حسابی چه شکلیه. همه بچه های در دوران تحصیلشون٫ چه در مدرسه و چه در دانشگاه٫ در یک دوره زمانی دچار سردرگمی میشن که باعث افت تحصیلی یا حتی ترک تحصیل میشه. حتی خیلی موقع ها ادم از خودش میپرسه این همه خر بزنیم که چی؟ مراسم هوم کامینگ میتونه یک جوری جواب همین سواله که چی باشه۰

بعضی از این مراسم هوم کامینگ در دانشگاه های آمریکا اونقدر جدی و سطح بالا برگزار میشه که شبکه های تلویزیونی ملی اونو بصورت زنده پخش میکنند. چند روز پیش شبکه ای بی سی آمریکا داشت مراسم هوم کامینگ٫ آلانزون مورنینگ٫ قهرمان اسبق ان بی ای و دانشجوی دانشگاه جورن تاون رو زنده از محل دانشکده ای که او از انجا فارق التحصیل شده بود رو نشون میداد. برنامه رو بصورت یک مصاحبه زنده با او ترتیب داده بودند و چند هزارتا دانشجوی جوون هم در آمفی تاتر اصلی دانشگاه نشسته بودن و با دهن های باز داشتن به حرفهای او گوش میدادن. او در مورد مشکلاتی که به عنوان یک کودک سیاه پوست داشت حرف میزد و گفت چطور تونست از خطراتی که سر راه یک جوون سیاه پوست هست پرهیز کنه. این برنامه رو که دیدم پیش خودم فکر کردم چرا ما ها که هزار چیز از خارجی های یاد میگیریم چرا این جور چیزاشون رو یاد نمیگیریم. مثلا دبیرستان منتظری قلهک یا دانشگاه تهران مگه شاقلوس میگیره یک همه مراسمی رو برای کسی مثل صفا علی کمالیان٫ که هم مهندسه٫ هم مربی تیم ملی بستکباله برگزار کنه... یا دبیرستانی مثل البرز یا دانشگاه آزاد مرکز میمیره یک مراسم اینجور برای یه آدمی شبیه علی توفیق برگزار کنه... روم به دیوار حتما باید یکی شَل و پَل بشه تا عکسش بره روی حجله و چهار نفر ازش یاد کنند. یک وقت فکر نکنید دارم درباره حلوا حلوا کردنِ پیش کسوت ها داستان میگم٫ نه٫ حرف من اینه که با رایج کردن این رسم اجنبی ها میشه به اون بچه هایی که الان توی دبیرستان ها و دانشگاه ها بدون هیچ هدف و روحیه ای مثل زامبی دارن روزهاشون رو میگزرونن ٫ هدف داد و الگو براشون بوجود آورد. تا همین چهار تا آدم حسابی هم فلنگ رو نبستن باید به داد این جوونا رسید۰

زمانی برای مستیِ مَسکات ها... چی؟مَسکات چیه دیگه؟

کیه که صحنه خروس ول دادن وسط زمین فوتبال فرانسوی ها رو توی جام جهانی فرانسه یادش نیاد. یادتون میاد که تماشاچی های فرانسوی چه خر غشویی می رفتن که این خروس قراره چه بخت بلندی برای تیمشون بیاره. بیشتر آدما نقش بخت و اقبال در زندگی رو قبول دارن ولی بعضی ها خیلی درگیر نقش شگون در زندگی روزمره شون میشن و مواظبن یک وقت توی خونه شون اینه نشکنه که هفت سال بدبختی بیاره۰

آسمشو میخواهین بگذارین خل بازی یا خرافات٫ هر چی که باشه تیم های ورزشی همه جای دنیا به نقش شگون در برد و باختشون اعتقاد دارن و برای همین یک چیزی رو که برای تیم شگون میاره همراه خودشون میارن توی زمین. اون چیزی که برای تیم شگون میاره بیشتر وقتا در قالب یک جونور مثل یک سگ یا بزغاله یا حتی یک پرنده است٫ حتی بعضی موقع ها این چیز بخشی از اسم تیم هم هست۰ به اون چیز میگن مَسکات یا شگون نما۰

  آوردن مسکات تیم های توی زمین همیشه به سادگی آوردن یک بزغاله یا دو سه تا توله سگ نیست. فکرشون بکنید تیم ممفیس گریزلیز که مسکاتش یک خرس گریزلی یک تنی است٫ همین که پاشو بگزاره روی پارکت ها٫ همشون زیر پاش خورد میشن. بعضی از مسکات ها هم که اصلاوجود خارجی ندارن٫ مثلا مسکات تیم تورنتو که یه دایناسور تی رکسه. به همین دلیل تیم ها ناچار شدن یک عدده هنرپیشه استخدام کنن که لباس های این موجودات رو بپوشن و بیاین توی استادیوم ملت سرگرم کنن. این مسکات ها در موقع بازی های خانگی حسابی مردمو سرگرم میکنن و هر کدوم یک شیرین کاری خاص خودشون رو دارن۰ یکی از کارهای این مسکات ها شرکت در کرکری خوندن برای تیم مقابل هم هست. یکی از کرکر خوان ترین مسکات های این هفته بانگو ٫ مسکات تیم میلواکی باکسه که برای هَری دِِه هاک٫ قوش تیم اتلانتا هاک حسابی کُری خونده. حتی برای بانگو یک شعار هم درست کردن و میگن از گوزن بترس. تو بهبهه بازی هفتم میلواکی و آتلانتا یکی از طرفدارای با ذوق میلواکی این ویدیویی که توی این پست براتون گذاشتم رو درست کرده که بگه برای چی باید از گوزن ترسید۰   

سریعترین شوتزن جهان قانون بسکتبال را به چالش میکشد

همه تا حتما تا حالا شنیدیدن که بسکتبال بازی ثانیه هاست ولی کمتر شنیدین که بسکتبال بازی دهم ثانیه ها هم هست. نتیجه بازی های زیادی در بسکتبال بین المللی و ان بی ای در کمتر از یک ثانیه عوض شده ولی هیچ وقت فکر کردین حداقل چند دهم ثانیه لازمه که یک شوت زده بشه. منظور دقیقا زمانی است که توپ دست بازیکن شوت زننده رو لمس میکنه تا هنگامی که تماس توپ با دست قطع میشه. در فصل ۸۹-۹۰ در ان بی ای بازیکن تیم نیویورک نیکز ٫ ترنت تاکر٫ توپی رو که از بیرون پرتاب شده بود گرفت و یک شوت سه امتیازی به ثمر رسوند و این درحالی بود که فقط یک دهم ثانیه وقت از بازی باقی مونده بود. داور گل رو قبول کرد و شیکاگو بولز بازنده شد. بعد ها قضاوت داور از سوی شیکاگو به چالش کشیده شد و نهایتا پس از مدتی منجر شد به وضع قانونی به نام قانون ترنت تاکر. این قانون میگه که هیچ تیمی نمیتونه در سه دهم ثانیه یا کمتر یک شوت کامل رو اجرا کنه یعنی اگر تیم شما عقبه و توپ هم دست شماست و فقط سه دهم ثانیه از بازی باقی مونده٫ باید بازی رو باخته فرض کنید. در این ویدیو بصورت علمی در آزمایشگاه این قانون رو به کمک سریعترین شوتزن ان بی ای ٫ جیسون کاپونو٫ به آزمون میگذارند. نتیجه رو با چشم خودتون ببینید۰   

هرچی پول میدی آش میخوری یا نه؟

از قدیم گفتن هر چی پول میدی آش میخوری. تیم داری در ورزش حرفه ای هم یک جورایی پول دادن و آش خوردنه٫ هر چی پول بیشتری بدی میتونی بازیکن های بهتری بخری٫ هرچی بازیکن های بهتری بخری تیم بهتری داری و هر چی تیم بهتری داشته باشی جایگاهت در لیگ بالاتره. در خیلی از لیگ های حرفه ای دنیا این فرضیه بارها ثابت شده ٫ مثلا رآل مادرید همیشه معروف بوده به اینکه خیلی راحت پول های آنچنانی برای خرید ابر ستاره های ورزش فوتبال رو پرداخت میکرده و از همین بابت هم تونسته این همه افتخارات کسب کنه. توی این نوشته میخواهم ببنیم آیا این فرضیه در لیگ حرفه ای بسکتبال آمریکا هم صحت  داره یا نه و یک مقداری فصل ۲۰۰۹ -۲۰۱۰ رو زیر ذره بین ببرم۰ 

برای روشن شدن بیشتر قضیه از نمودار بالااستفاده کردم. در در این نمودار سی تیم لیگ را به ترتیب مقدار کل دستمزد پرداختی در سال از تیم اول٫ لوس انجلس لیکرز با حدود نود و یک میلیون دلار در سال تا تیم سی ام ٫ پورتلند تریل بلیزرز با پنجاه و شش میلیون دلار که کمترین دستمزد رده بندی کردم. ستون های آبی نشون دهنده رده تیم در خرج کردن برای خرید بازیکن است. طبیعتا هر چه عدد ستون آبی بزرگ تر باشد به این معنا است که تیم  کمتر دستمزد پرداخت میکنه. ستون قرمز نشان دهنده جایگاه تیم در جدول رده بندی ان بی ای در پایان فصل عادی مسابقات است. هر چه ستون قرمز کوتاهتر باشد نشان دهنده اینست که تیم جایگاه بهتری در رده بندی بازی ها کسب کرده. با در نظر گرفتن این دو پارامتر باید انتظار داشت که جایگاه تیم های به لحاظ پرداخت حقوق و رده تیم ها در جدول رده بندی ارتباط منطقی داشته باشد . بطور مثال ٫ باید انتظار داشت که تیم لیکرز که از همه بیشتر خرج کرده٫ بهترین جایگاه را داشته باشد۰

در نگاه یک نگاه گذرا میشه اینو دید که خرج کردن تیم ها در فصل جاری با میزان نتیجه گرفتنشون در کل رابطه مستقیم داشته. اگر به تیم های سمت چپ نمودار نگاه کنید ٫ همون تیم هایی که بیشتر خرج میکنن٫ میبیند که مکان بالاتری رو در جدول رده بندی بازی ها کسب کردن و به همین شکل در سمت راست نمودار تیم های که کمتر خرج کردن٫ نتایج ضعیف تری گرفتن. ولی این وسط دو دسته تیم هم هستن که از این قاعده کلی پیروی نمیکنند. دسته اول تیم هایی هستن که زیاد خرج کردن ولی نتیجه نگرفتن و دسته دوم تیم هایی هستن که کم خرج کردن ولی نتیجه خوبی گرفتن. برای نمونه تیم نیویورک نیکز٫ که با هشتادو پنج میلیون دلار در رده چهارم دست و دل باز ترین تیم های ان بی ای قرار داره ولی نتونسته در پایان فصل مقامی بهتر از بیست و دوم جدول رو به دست بیاره و در مقابل تیم هایی هم بودن مثل پورتلند که با ۵۶ میلیون دلار٫ کمترین پول رو خرج کردن ولی تونستن جایگاه دهم لیگ رو کسب کنن۰ یکی دیگه از این تیم های اوکلاهوما ثاندر که علی رقم بودجه ضعیف ۵۸ میلیون دلاری ٫ که از نظر خرج کردن رده بیست و هشتم تیم لیگه ٫ تونسته عنوان دوازدهمین تیم لیگ رو به خودش اختصاص بده. این جور تیم ها عموما تیم های جوونی هستن که قرار داد های سنگینی ندارن و و بازیکنهاشون از جون و دل مایه میگذارن و مربیان جوون و با استعدادی دارن. . بیخود نیست که ان بی ای مربی اوکلاهوما رو به عنوان بهترین مربی سال انتخاب میکنه۰

اما در دراز مدت داستان چیز دیگه ایه .اگر به هشت تا تیم اول از نظرخرج کردن نگاه کنید (جدا از نیویورک نیکز)٫ اینا همون تیم هایی هستن که در دهه گذشته مداوما بهترین تیم های ان بی ای بودن و اگر اختصاص بودجه این تیم ها به همین شکل ادامه پیدا کنه ٫ احتمالا در سالهای اینده هم بهترین تیم های لیگ باقی خواهند ماند. پس به این نتیجه میرسیم که غیرت٫ مردانگی٫ شجاعت٫ از خودگذشتگی و ایثار شاید بتونه براتون یک فصل یا دو فصل نتیجه بیاره٫ ولی وقتی که بازیکن های جوون و غیرتمندتون قرارداد های ارزونشون تموم شد ٫ اگر هنوز هم دوست داشته باشین در راس جدول باشین باید سر کیسه رو بدجوری شل کنید۰

توی ان بی ای کی خوبه کی بدَه؟

یک رفیقی قدیمی دارم که عادت داره وقتی با بروبچ داریم فیلم سینمایی یا یک بازی ورزشی نگاه میکنیم یک جا بند نمیشه٫ هر دقیقه میره چایی میاره٫ هندونه میاره وسط فیلم میرفت ساندویچ میخره... آخرش هم که داستان فیلم از دستش در میره ٫ میپرسید اقا کی خوبه کی بدَه؟ حالا این داستان بی علاقگی به بعضی از ورزش هاست. یکی از چیزهایی که باعث میشه کسی از ورزشی خوشش نیاد اینه که از ساختار مسابقاتی اون ورزش سر در نمیاره. مثلا من خودم هنوز نفهمیدم این مسابقات گلف یا بازی های ورزش های رزمی مختلط (همین ورزشی که دو تا گردن کلفت میرن تو یک رینگ شش گوشه همدیگه رو به قصد کشت میزنن) داستانش چیه؟ چطوری یکی میشه قهرمان؟ اصلا برنامه چیه؟ همین ان بی ای خودمان هم کم کیچ کننده نیست. کنفرانس غرب؟ کنفرانس شرق؟ دیویژن اتلانتیک؟ بازی های حذفی؟ فصل عادی؟  برنامه چیه دیگه... کی خوبه کی بَده؟

 لیگ های حرفه ای بسکتبال امریکا از اکتبر هر سال شروع شده و در ماه جون خاتمه می یابد و در دو بخش دوره ای و حذفی برگزار میشود. در قسمت دوره ای این مسابقات همه بازی ها بصورت رفت و برگشت انجام میشود. هر تیم در قسمت دوره ای باید ۸۲ بازی انجام دهد که ۴۱ بازی در خانه و ۴۱ بازی در جاده خواهد بود. با توجه به اینکه امریکا کشور بسیار بزرگیه و از این طرف تا اون طرف کشور پنج ساعت پروازه و اگر همه تیم ها بخواهند با هم به اندازه مساوی با هم بازی کنند بازیکن ها از بس که توی هوا هستن داغون میشن. به همین خاطر تیم های این مسابقات از لحاظ جغرافیایی به دو دسته کلی تیم های کنفرانس شرقی و تیم های کنفرانس غربی تقسیم شدن. در البته هنوز هم هر کدام از این کنفرانس ها از لحاظ مساحت از کل قاره اروپا بزرگتره٫ به همین دلیل هر کنفرانس هم به چند بخش یا دیویژن تقسیم شده. هر تیم با تیم های دیویژن خودش باید چهار بار بازی کنه٫ با تیم های دیگر دیویژن های کنفرانس خودش سه بار و با تیم های دیگر کنفرانس یک بار بازی کنه.البته هر بار یعنی یک رفت و برگشت. در پایان فصل بازی های دوره ای هشت تیم برتر هر کنفرانس به جدول بازی های حذفی صعود میکنن۰

در بخش بازی های حذفی تیم ها فقط با تیمهای دیگر کنفرانس خودشون بازی میکنن تا نهایتا قهرمان کنفرانس مشخص بشه. در جدول بازی های حذفی تیم اول با تیم هشتم٫ تیم دوم با تیم هفتم و به همین شکل تا آخر. این بازی های هم بصورت رفت و برگشت انجام میشود و هر تیم بتواند زودتر چهار بازی از هفت بازی را برنده شود به مرحله بعدی بازی های حذفی صعود خواهد کرد و تیم های بازنده از دوره مسابقات خارج میشن. در بازی نهایی این مسابقات٫ قهرمان کنفرانس شرق با قهرمان کنفرانس غرب روبرو میشه که باز هم هر تیم زودتر چهار بازی از هفت بازی رو ببره قهرمان جهان خواهد شد۰     

این همه دنگ و فنگ برای اینه که هیچ تیمی نتونه شانسی قهرمان ان بی ای بشه. با توجه به اینکه بسکتبالیست های ان بی ای هشت نه ماه در مسابقات هستن و یک عالمه بازی میکنن٫ تیم های مدعی قهرمانی باید نیمکت قویی هم داشته باشن که بتونن جایگزین بازیکن های مصدوم بشن. البته در کنار این همه بازی یک عالمه هم پول درمیاد که جای خودشو داره۰

حالا فهمیدین کی خوبه کی بَده؟

جدول مرحله حذفی بازی های ان بی ای فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰

مطلب را به بالاترین بفرستید:

تلویزیون رو بگذارید کنار٫ بسکتبال را از کامپیوتر تماشا کنید

آیا اوباما بسکتبال آمریکا را هم سوسیالیستی خواهد کرد؟

 

هنور هم خیلی از آمریکایی ها در مکالمات شون واژه سوسیالیسم رو همونجوری استفاده میکنن که ما فارسی زبون ها لغت نجس رو استفاده میکنیم. امریکا جامعه ای است که به نظام داروینیش خیلی مینازه و بیشترشون اینکه هرکسی در آمریکا میتونه با پول سر سبیل شاه نقاره بزنه رو عین عدالت میدونن. اگر میخواهین بیشتر سر دربیارین من چی میگم کافیه ببینین مخالفان قانون جدید بیمه درمانی امریکا حرف حسابشون چیه. مخالفین اوباما ادعا میکنن که او میخواد کشور رو سوسیالیستی کنه. کاری ندارم به اینکه اونا درست میگن یا نه٫ ولی اگر اوباما داره کشورشو سوسیالیستی میکنه٫ کارش در مورد لیگ حرفه ای بسکتبال آمریکا راحته۰

آیا فکرشو کردین که چرا تا حالا یکی از این شیخ های چاق و چله دبی نخواسته یدونه تیم ان بی ای برای خودش دست و پاکنه؟ بعدش هم و شونصد میلیون دلار بریزه توش و هر چی بازیکن درست و حسابی تو لیگ هست رو استخدام کنه و چشم چار لوس انجلس لیکرز و باستن سلتیکس رو در بیاره؟ یا برای آدمی مثل میخاییل پروخوروف٫ پولدارترین مرد روسیه٫ که همین چند وقت پیش تیم مستضعف نیوجرزی نتز رو به قیمت دویست میلیون دلار ناقابل خرید٫ سیصد میلیون دلار دیگه که پولی نیست تا بتونه ده تا بازیکن مثل کوبی برایانت٫ دوین وید و لبرون جیمز رو هم بخره تا این تیم بشه منچستر یونایتد ان بی ای. یا چرا راه دور بریم٫ خیلی از همین ادمهایی که آلان صاحب تیمهای ان بی ای هستن٫ این تیم ها رو با پول خورد های ته جیبشون خریدن. چرا یخورده بیشتر خرج نمیکنن ده دوازده تا بازیکن اساسی هم بخرن؟ اینجاست که سیستم سوسیالیستی ان بی ای میاد وسط و برای حداکثر و حداقل کل دستمزدهای پرداخت شده توسط یک تیم ٫ سقف و کف تعیین میکنه تا یهوویی یکی پیداش نشه بیاد کل لیگ رو با پولش به هم بزنه. اگر کسی تیم ان بی ای میخره باید اینکاره باشه تا سالها بشینه پاش و با همه محدودیتها تیمشو بزرگ کنه و این کاریه که خیلی از پولدارهای دنیا دوست ندارن۰

یکی دیگه از پایه های سیستم سرمایه داری اینه که قوی همیشه برنده است و بابت این برنده بودن جایزه میگیره. در سیستم یارکشی لیگ ان بی ای از این خبرها نیست و همیشه ضعیف برنده است. شاید تعجب کنید ولی طبق قانون این لیگ بهترین بازیکن های ورودی به لیگ اجبارا به ضعیف ترین تیم ها داده میشن تا عدالت در قدرت تیم ها حفظ بشه. با توجه به اینکه لیگ ان بی ای برخلاف بسیاری از لیگ های حرفه ای دنیا٫ فقط مقام اولی رو میشناسه٫ پس اگر قراره تیمی اول نشه به نفعشه که آخر بشه تا بتونه بهترین بازیکن فصل بعد رو در یارکشی به خودش اختصاص بده. این روش ٫ یک سیستم یک روش کاملا جا افتاده در یارکشی این لیگه و دیگه کسی فریاد وامصیبتا سرنمیده که ای داد بیداد مملکت سوسیالیستی شد رفت. البته بگزریم که هر چند وقت یکبار تیم ها متهم میشن به اینکه دارند برای آخر شدن  گاوبندی میکنن و این کیفیت بازی ها رو کاهش میده۰

به هر حال دیوید استرن تا حالاش که تونسته این لیگ رو از دفترش در جزیره منهتن٫ جایی که نظام سرمایه داری شب و روز درحال گند زدنه٫ به صورت نیمه سوسیالیستی اداره کنه و نیازی هم به باراک نداره۰

مطلب را به بالاترین بفرستید:

شرقی های٫‌شهروندان درجه دو در ان بی ای

هر وقت مجبورم جایی مثل آسانسور٫ چراغ قرمز و یا در صف بقالی  منتظر بشم٫ به لطف نرم افزارهای بسکتبال روی تلفن های موبایل٫ وقتم رو با بالاپایین کردن تو خبر ها و یا آمار تیم های آن بی ای میگذرونم۰ دیروز متوجه یک چیزی شدم که مطمن نیستم قبلا سابقه داشته۰

هر تیم ان بی ای در طول مسابقات فصل باید ۸۲ بار با همه تیم های دیگه بازی کنه و در انتهای فصل هشت تیم برتر هر کنفرانس برای مرحله حذفی انتخاب میشن. در مرحله حذفی تیم ها فقط در کنفرانس خودشون بازی میکنن و نهایتا قهرمان کنفرانس شرق به مصاف قهرمان کنفرانس غرب میره تا قهرمان جهان مشخص بشه. در ان بی ای برای رده بنده هشت تیم برتر در هر کنفرانس از شاخص درصد بازی های برده در طول فصل استفاده میکنند. مثلا الان درصد لیکرز ۰/۷۴۳ هست. یعنی لیکرز حدود هفتادو چهار درصد از بازی هایی که با همه تیم ها کرده رو برده٫ که شامل بردها در مقابل تیم های کنفرانس شرق هم هست۰

حالا داستان جالب اینه که تیم هشتم کنفرانس غرب ٫ که میلیتری به مرحله حذفی میره٫ با نمره ۰/۵۹۲ به این مرحله صعود کرده و این درحالی است که در بین هشت تیم صعود کننده به مرحله حذفی در کنفرانس شرق پنج تیم٫امارشون پایین تر از این عدده. خوب این یعنی چی؟ یعنی بیشتر تیمهای کنفرانس شرق از بیشتر تیم های کنفرانس غرب ضعیف ترن و تیم های کنفرانس شرق راحت تر به مرحله حذفی صعود میکنند۰

مطلب را به بالاترین بفرستید:

بسکتبال به روش کولی ها

بیست و خورده ای سال پیش به ماگفتن که بسکتبال در تهراداردن بالاخره خانه دار شد. منظورشون از خانه اون موش دونی بود که زیر پل دوم حافظ ساخته بودن و اسمشو گذاشتن سالن شیخ الاسلام. این سالن فقط یکطرفش جایگاه تماشاچی داشت. زمین بازی هم مثل گود زورخونه یک مترو نیم پایین تر از اولین ردیف تماشاچی های بود. فاصله خط های زمین تا دیوار اینقدر کم بود که حلقه های رو به دیوارهای دوطرف وصل کرده بودن. پارکت های چوبی زمین رو هم صاف روی بتن نصب کرده بودن. همه چیز این استادیوم به غیر از مکانش فاجعه بود.این سالن سالهای ساله که خانه بسکتبال تهران است.بعد از این همه سال دوباره بعضی ها مثل مدیر باشگاه مهرام ٫ که ظاهرا چپشان هم پر است٫ هوس سالن سازی در تهران میکنند. اسمش رو هم میخوان بگذارن اکادمی بسکتبال. با توجه به اینکه بسکتبال ایران نیاز به یک سالن درست حسابی در تهران داره٫ امیدوارم آکادمی بسکتبال آخرش نشه مثل اون موش دونی زیر پل حافظ۰

آمیدوارم هرکسی میخواد تو تهران سالن بسکتبال بزنه این توصیه های رو بخونه

پارکینگ - الان که زمین در تهران از توکیو گرون تره باید پارکینگ برای تماشاچی های رو بیخیال بشید. خیلی از استادیومهای آن بی ای مثل استادیوم کلیولند کاوالیرز و تورنتو رپتورز که در مرکز شهر قرار دارند اصلا پارکینگ ندارند. ایرکانادا سنتر٫ استادیوم تورونتو رپتورز روی ایستگاه مرکزی متروی شهرساخته شده٫و اینجوری مساله پارکینگ رو حل کردند۰

مساحت زمین - خیلی از استادیوم های مدرن بسکتبال٫ مثل قصر آبرن هیل ٫ استادیوم دیترویت پبستونز٫ بیرون شهرها تاسیس شدند و طبیعتا زمین بسیار بزرگی را به خود اختصاص داده اند. ولی بیشتره استادیوم های بسکتبال که در قلب شهر های بزرگ ساخته شده اند٫ زمین زیادی رو به خود اختصاص ندادند. آستادیوم تورنتو رپتورز که یکی از مدرن ترین سالنهای بسکتبال در دنیا است در زمینی به طول و عرض ۱۲۰ متر ساخته شده(یک چیزی تو مایه پارکینگ روبروی استادیوم شیرودی)۰

مکان - این استادیوم باید در منطقه ای تاسیس شود که از شمال به اتوبان حقانی٫ از شرق به خیابان شریعتی٫ از غرب به خیابان ولی عصر و از جنوب به خیابان حافظ محدود شود. بهترین جا برای این استادیوم جایی است که خطوط شمال جنوب و شرق و غرب مترو همدیگرو قطع میکنند۰

معماری - دوباره نرین یک استادیوم مثل سالن امجدیه یا مجموعه پنج سالن آزادی بسازید بگید سالن ساختیم. بابا جون دوران ساختن استادیوم ورزشی با جایگاه مخصوص تموم شد. این لینک رو نگاه کنید تا ببنید سالن های بسکتبال درست حسابی چه شکلی هستن۰ 

تعداد زمین های - این استادیوم حتما باید بیشتر از یک زمین داشته باشه۰

کف زمین - کف زمین بازی باید قابل جمع شدن باشه که بشه راحت تعمیرات ونگهداری روی انها انجام بشه. لطفا پارکت ها رو به بتن میخ نکنید۰

کاربری - اگر قراره از این استادیوم پول هم در آورده بشه باید این مکان بصورت چند منظوره ساخته بشه. منظورم این نیست روی زمین بسکتبال شونصد تا خط بکشید بگین بفرما این هم سالن چند منظوره. منظورم اینه که بشه اونجا مسابقات فوتبال سالنی٫ کنسرت موسیقی٫ تاتر٫ سخنرانی و مراسم دیگه برگزار کرد۰

ظرفیت تماشاچی - استادیوم بسکتبال ابرو دار باید بیشتر ای ۱۶ یا ۱۷ هزار نفر ظرفیت داشته باشه۰

دفاتر کاری - اگر قراره دفاتر کاری باشگاه هم اونجا باشه ٫ توروبه خدا مثل سالن شیخ الاسلام دفتر های رو چسبیده به زمین نسازید۰

هر کدوم از این نکته ها اگر بهش گند زده بشه ٫ همون بهتر که بسکتبال تهران همین روش زندگی به شکل کولی ها رو ادامه بده۰

مطلب را به بالاترین بفرستید:

این همه آمارگیری در بسکتبال به چه دردی میخوره؟

این ویدیو رو از بازی های امسال پیدا کردم که به نظر من بهترین نمایش در استفاده از تحلیل های آماری برای عوض کردن نتیجه بازی در کمتر از یک ثانیه است. خیلی ها فکر میکنند این همه آمارگیر که نشستن دارند تک تک کارهای بازیکن ها را در هنگام مسابقه ثبت میکنند٫فقط برای اینه که رکورد های بازیکن ها را نگهدراند و سر دربیارند کی از کی بهتره. کی چند تا سه امتیازی زده و کی چند تا ریباند کرده. اگر شما هم اینجوری فکر میکنید سخت در اشتباهید۰

مطالعات عددی یا کوانتیتو استادیز از مهمترین شغل ها در بخش مدیریت تیمهای بسکتبال در همه جای دنیاست. کار پرسنل این بخش اینه که یک مدل ریاضی از بازی بسکتبال هر تیم بسازند و بعد با پیش بینی کردن رفتار این مدل ریاضی ٫عملکرد تیم را بهبود بدهند. مدل ریاضی بازی بسکتبال؟! پیش بینی رفتار مدل ریاضی؟! قضیه رفت بالا لیسانس۰

به زبان ساده٫ کار آماردان یک تیم اینه که از طریق جمع آوری داده ها و تحلیلشون سر دربیاره که تیم چطوری عمل میکنه و به این شکل بتونه به مربی تیم راهنمایی کنه تا چطوری تیم رو مدیریت کنه. برای مثال تیمی رو فرض کنید که گردش توپ خوبی داره (یعنی بازیکن های زیادی در هر حمله توپ رو لمس میکنند) ناگهان درصد شوت های به ثمر رسیده اش در یک بازی میاد پایین. آماردان تیم با استفاده از تحلیل رابطه آماری توپ های لو رفته به این نتجه میرسه که هر وقت این تیم دوباره پشت سرهم توپ رو لو میده٫ این مساله بطور اتومات روی چرخش توپ تاثیر میگذاره. یعنی چی؟ یعنی اینکه بازیکن ها پاس کمتری میدن تا توپ کمتر لو بره و بالطبع موقعیت شوت ضیفتری پیدا میکنند و همین باعث میشه شوت های بدتری بزنند . با دانستن این رابطه مربی به محض اینکه تیم دوبار پشت سر هم توپ رو لو میده٫ یک تایم اوت میگیره تا به بازیکن ها در مورد انتخاب صحیح موقعیت شوت (که در ظاهر ربطی به لو رفتن توپ نداره) یادآوری کنه. اگر کسی ندونه داستان چیه میگه این مربیه مخش پاره سنگ برمیداره. تیمش داره توپ لو میده این بابا در مورد انتخاب موقعیت شوت یادآوری میکنه!! البته من اینجا یک مثال ساده زدم ولی همیشه کار به این سادگی و شسته رفتگی نیست. دلیل اینکه بیشتر مربی های خارجی که توسط کشور های جهان سومی استخدام میشن٫ با خودشون یک آمار دان میبرین هم همینه. چون تا بخوان برای مسوولین بسکتبال اون کشور توضیح بدن داستان چیه٫ قرار دادشون تموم شده۰

شما تو تیمتون از آمار چطوری استفاده میکنید؟ 

مطلب را به بالاترین بفرستید:

آزمایشگاه رایگان ٫این برنامه :هماهنگ کننده ویدیویی بسکتبال

 در ورزش های حرفه ای مشاغلی هست که شاید هیج وقت اسمشان را هم نشنیده باشید. یکی از این شغل ها هماهنگ کننده ویدیویی یا کارگردان ویدیویی است.  این شغل٫ جز ثابت همه تیم های ورزشی است. کار این شغل اینه که تمام ویدیو های تیم های حریف٫ تیم خودی٫ تک تک بازیکنان مهم حریف و خودی و ویدیو های تمرین ها رو جمع کنه٫ ادیت کنه٫ جدا جدا دسته بندی کنه و در یک پایگاه داده ها قرار بده که هروقت کسی از اعضای تیم بخواهد ویدیوی را ببیند٫ سه سوت دم دستش باشه۰

تصور کنید قبل از بازی٫ مربی می خواد به پوینت گاردش یادآوری کنه که چطور پوینت گارد تیم مقابل را دفاع کنه. مربی به جای اینکه شروع کنه قصه حسین کرد شبستری تعریف کنه با فشار یک دگمه ده تا کلیپ ویدیوی را روی صفحه پروژکتور میفرسته که نشون میده این پوینت کار چطوری از سد دفاعی عبور میکنه. این  کلیپ ها همون هایی است که هماهنگ کننده ویدیویی قبلا از بازی های مختلف استخراج کرده و کنار هم گذاشت۰

با توجه به اینکه در ایران خیلی از بازی ها فیلم برداری نمیشه و اگر هم بشه حداکثر با دوتا دوربین از بازی فیلم میگیره ٫ که انهم مال صداوسیما است .پس چی کار باید کرد؟ لابد باید شونصد میلیون تومن پول داشته باشیم که بساط هماهنگ کننده ویدیو را از خارج وارد کنیم ؟

مواد لازم برای راه انداختن لابراتوار هماهنگ کننده ویدیویی

یک -سه عدد دوربین فلیپ اولترا اچ دی . قیمت:دانه ای صد و پنجاه دلار

دو - سه عدد پایه دوربین. قیمت :دانه ای بیست دلار

سه - نرم افزار ویرایش ویدیو - قیمت : مجانی با تشکر از مجتمع پایتخت

چهار - نرم افزار مدیریت ویدیو مجانی با تشکر از گوگل

پنج - یک عدد لپ تاپ مشتی . قیمت: هزارو هفتصد دلار

شش - یک دونه هارد اکتسرنال جون دار. قیمت :صد دلار

هفت - یک کیف اساسی که همه این چیزا توش جا بشه . قیمت :صدو نود دلار

هشت - یک ویدیو پروژکتور  (البته دفتر مدیر باشگاه به خاطر کلاس گذاشتن حتما یکی داره). قیمت :چهار صد دلار

حالا کافیه سه تو دوربین رو روی پایه قرار بدید. یکی کل زمین رو نشون بده٫ یک دوربین هم زیر هر حلقه. دگمه ضبط رو فشار بدهید و برین دو ساعت دیگه بیاین. بعدش دوربین ها رو به کامپیوتر وصل کنید  تا فایل ویدیو بازی رو به کامپیوتر انتقال بدید. حالا فایل ها رو ادیت کنید و دونه دونه اونها رو نامگذاری کنید تا در نرم افزار مدیریت ویدیو ها بتونید انها رو پیدا کنید. الان میتونید کل داستان رو به هارد اکسترنال هم انتقال بدید که جاش امن باشه. حالا کافیه لپ تاپ رو به پرژکتور وصل کنید تا هر ویدویی که بخواهید با یک جستجوی ساده در نرم افزار مدیریت کلیپ ها پیدا کنید۰ اینجا نمونه ویدیویی که با همین امکانات تهیه شده را ببنید.

ممکنه سوال کنید که این چه آزمایشگاه رایگانی است که سه هزار دلار آب میخوره؟ وقتی تیم ها ایرانی پول دارند هلف هلف بازیکن چند صد میلیونی بخرن ٫ سه هزار دلار میشه مجانی۰   

مطلب را به بالاترین بفرستید:

خل بازی در بهار

سبز شدن درختان٫ جفت گیری چارپایان٫ گرم شدن هوا در نیمکره شمالی  از نشانه های بهار است. اما از نظر تقویم بسکتبال دوستان بهار وقتی است که خل بازی بهاری شروع میشه!!! خل بازی بهاری دیگه چیه؟

   خل بازی بهاری یا مارچ مدنس نام غیر رسمی مسابقات گروه یک دانشگاه های امریکا است که بیشتر آن در ماه مارچ برگذار میشود. حالا چرا اسمشو گذاشتن دیوانگی در ماه مارچ ؟ اگر شما ساختار این مسابقات را بشناسید و طرفدار یکی از تیم های دانشگاهی امریکا هم باشید٫ در طی این مسابقات از شدت هیجان عقلتان را از دست خواهید داد. مارچ مدنس که در آن ۶۵ تیم شرکت دارند بصورت یک حذفی بر گزار میشود. تصور کنید این بازی های چیزی شبیه مسابقات ان بی ای هستند که از مرحله حذفی یا پلی اف شروع میشود٫ با این تفاوت که همه چیز فقط با یک بازی تعیین میشود۰

مسابقات گل کوچک توی محلتون رو یادتو میاد٫ یک براکت درست می کردید و هفت هشت تا تیم توش بود و یک حذفی میرفتن جلو٫ حالا تصور کنید این براکت شما ۶۵ تا تیم توش هست و ده پانزده تا شبکه تلویزیونی اون رو پوشش میده و میلیونها نفر هم ان رو نگاه میکنن.. تازه این ۶۵ تیم از بین ۳۴۷ دانشگاه و کالج به این مرحله رسیدند . خیلی از این دانشگاه ها مثل دانشگاه ایالتی میشیگان ٫نایب قهرمان سال گذشته٫ در شهر های خیلی کوچک قرار دارند و وقتی که این تیم ها بازی دارند کل مردم شهر به تماشای این بازی ها میرن. از نظر تعداد تماشاچی این مسابقات بازی های ان بی ای رو سوسک میکه۰

یکی از رسوم مارچ مدنس شرط بندی روی نتایج بازی هاست۰ چون این بازی ها بصورت یک حذفی برگزار میشود٫ هر چیزی ممکن است به همین دلیل حتی کسانی که چیزی از بسکتبال چیزی نمیدونن هم میتونن در این شرط بندی ها شرکت میکنند . این موضوع اینقدر جدیه که حتی یک سری خوره عدد و رقم سایت راه انداختن تا به کمک اونا بتونید شرط بندی بهتری بکنید۰ 

مطلب را به بالاترین بفرستید:

پایان تنبل بازی در ان بی ای

هیج وقت پیش خودتون فکر کردین چرا هیچ تیمی حق نداره بیشتر از ۲۴ ثانیه توپ رو در اختیار داشته باشه؟ چرا ۲۴ ثانیه و نه ۲۵ ثانیه یا ۲۳ ثانیه... اصلا ۲۴ ثانیه از کجا امده۰

داستان برمیگرده به پنجاه شصت سال پیش در شهری کوچک در شمال ایالت نیویورک. دنی بیاسونی٫ صاحب تیم سیراکیوز نشنال که اون موقع از تیم های ان بی ای بود٫ از دست وقت کشی بعضی تیم های لیگ و کندی بازی ها حسابی کلافه شده بود و به این فکر افتاد که وقتشه یک سقلمه به این بازیکن های تنبل بزنه. او به این نتیجه رسید که باید برای مالکیت توپ توسط هر تیم محدودیت اعمال بشه .مشکل اینجا بود که این زمان باید چقدر باشه؟ همینطوری کیلویی که نمیشه زمان تعیین کرد۰

دنی٫ آرشیوی از همه بازی های ان بی ای که از دیدنشون لذت برده بود تهیه کرد دوباره نشست همشون رو تماشا کرد. او به این نتیجه رسید که همه این بازی ها در یک چیز مشترکن. در همه اون بازی ها هر تیم حداقل ۶۰ بار توپ را به سمت حلقه شوت کرده. اگر هر تیم ۶۰ تا شوت بزنه٫ در کل بازی میشه ۱۲۰ شوت برای هر دو تیم و اگر ۴۸ دقیقه بازی رو به ۱۲۰ تا شوت تقسیم کنیم به این عدد ۲۴ ثانیه مالکیت برای هر تیم می رسیم. به همین سادگی۰

 محاسبه قانون من دراوردی ۲۴ ثانیه برای دنی بیاسونی سه چهار روز بیشتر طول نکشید٫ اون هم بیشتر شامل لم دادن روی مبل و خوردن بال مرغ بود ولی او سه سال ازگار تمام موهای سر خودشو کند تا به بقیه مدیران لیگ و صاحبان تیم ها بقبولاند که این قانون بسکتبال را قشنگ تر میکنه. بالاخره در سال ۱۹۵۴ لیگ ان بی ای قانون ۲۴ ثانیه رو قبول کرد و این بود پایان تنبل بازی و وقت کشی در ان بی ای۰