هوش مصنوعی چگونه مربیگری بسکتبال را دگرگون میکند

تنها راهی که یک مربی برای یافتن نقطه ضعف دفاع تیم مقابل دارد اینست که تاکتیک های مختلف حمله ای را در بازی با ان تیم اجرا کند و نهایتا در عمل ضعف حریف را پیدا کند. این چیزی است که در پلی اف های ان بی ای زیاد میبینم و به ان «تنظیمات» میگویند. بیشتر این مواقع تنظیمات تاکتیکی هزینه سنگینی دارد. شکست یک یا دو بازی در پلی اف یا شکست یک سری در پلی اف هزینه یافتن این تنظیمات است.
اما اگر راهی پیدا شود که بدون این هزینه مربی بتواند تاکتیک های مختلف حمله ای اش را در برابر تفکرات دفاعی مربی بیازماید و انقدر انرا گزینه های مختلف را تکرار کند تا نقطه صغف تیم مقابل را پیدا کند تحول عظیمی در بسکتبال رخ خواهد داد.
این رویایی بود که محققات دانشگاه کورنل انرا به واقعیت پیویند دادند. محققان این دانشگاه با استفاده از داده های اماری واقعی رفتار و حرکت تیم ها - شامل حرکت بازیکنان در زمین که توسط دوربین های نصب شده در سالن های ان بی ای به دست امد- در چند فصل گذشته ان بی ای و پردازش ان ها توسط هوش و مصنوعی از طریق یادگیری ماشین روشی اختراع کردند که مربی میتواند رفتار حرکتی بازیکنان دفاع را در برابر هر نوع تاکتیک حمله ای بسنجند. در این . . ویدیو ببنید چگونه مربی با ترسیم تاکتیک حمله از کامپیوتر میخواهد عکس العمل دفاعی تیم مقابل را بر اساس داده های حقیقی باز سازی کند.

استفاده از هوش مصنوعی و الگوریتم های یادگیری ماشین در لیگ ان بی ای اهسته اهسته به یکی از ابزار های کلیدی تبدیل میشود شاید به روزی نزدیک شویم که مربی تاکتیکی تیم ها کسی جز یک الگوریتم کامپیوتری نباید

ماجرای اولین سفر حرفه ای های ان بی ای به کشور اتحاد جماهیر شوروی

استفاده از ورزش برای بهبود روابط دیپلماتیک چیز جدیدی نیست. از پینگ پونگ بازان امریکایی در پکن تا کشتی گیران ایرانی در تایم اسکویر نیویورک نمونه های ان کم نیست. اما نمونه های کمی از این حرکات به ظاهر ورزشی و در باطن سیاسی خروجی ورزشی درخشانی داشتند. اینکه ان بی ای توانست پرده اهنین شوروی را بشکند از معدود نمونه هایی است که نتیجه ورزشی ان بسیار مثبت بود.

پرده اهنین به مرز کشورهای بلوک شرق ، بالاخص کشور اتحاد جماهیر شوروی، اطلاق میشد. پس از جنگ جهانی دوم حاکمان کشور شوروی با الحاق کشورهای اروپای شرقی و اسیایی میانه نوعی امپراطوری مدرن را برای خود ساخته بودند که یکی از پایه های اعتقادی ان مبارزه با سرمایه داری و سمبل ان امریکا بود. این بود که چندین دهه ارتباط مردم اتحاد جماهیر شوروی و جهان بطور کامل قطع شده بود. اما در سالهای اخر فروپاشی شوروی میخاییل گورباچف ، رهبر سیاسی این کشور، سیاست باز کردن درها و بازسازی کشور را پیش گرفت.
در همین زمان دیوید استرن، کمیسونر لیگ ان بی ای، که میخواست ان بی ای را جهانی کند به کمک مالک وقت تیم اتلانتا هاکس تد ترنر، موسس شبکه خبری سی ان ان، به سمت شوروی ها کانال زد. استرن و گورباچف توانستند اولین سفر تاریخی یک تیم بسکتبال حرفه ای امریکا را به پشت پرده اهنین برنامه ریزی کنند.
بیست و پنجم جولای هزارو نهصد هشتاد و هشت هواپیمایی ایلوشین حامل تیم اتلانتا هاکس و همراهان در فرودگاهی در گرجستان شوروی فرود امد. هواپیمایی که امریکایی ها اورد نه تنها هواپیمای شخصی نبود بلکه هم مسافر عادی داشت و هم احشام و چارپایان. برنامه این بود که تیم امریکا در محل کمپ تابستانی تیم المپیک شوروی اردو بزند و سه بازی دوستانه در تفلیس، گرجستان دیگری در ویلنوس، لیتوانی و سر اخر در مسکو پایتخت شوروی در برابر تیم ملی این کشور انجام دهد.
در این سفر شوروی ها و اتلانتا هاکس در یک اردو در کنار هم اسکان داده شدند. شوروی ها از شرایط اردو تعجب نکردند اما امریکایی ها از وضعیت اردو شاخ استیل در اورده بودند. برق ساختمان هی میرفت میامد، خوابگاه ها کولر نداشت، پشه بیداد میکرد، اب دوش ها یخ بود و ساختمان محل اسکان به نظر متروکه به نظر میرسد.
بازیکنان میزبان شب ها تلاش میکردند که میهمانانشان را سرگرم کنند اما سطح برنامه های سرگرمی در حد گیتار زدن ساروناس مارچیولونیس و اواز خواندن الکساندر ولکوف برای امریکایی بود. دامنیک ویلکینز، اسطوره هاکس و بهترین بازیکن تیم، به روزنامه های امریکایی گفت که از اولش هم دوست نداشته بره ولی وقتی تد ترنر دستور داد ساکم را برداشتم و سوار هواپیما شدم.

توجه داشته باشید که سطح دشمنی متقابل شوروی ها و امریکایی ها در حدی بود که امریکایی ها در المپیک هشتاد مسکو و شوروی ها در بازی های هشتاد و چهار در لوس انجلس شرکت نکردند. تد ترنر کسی بود بازی های ورزشی سال هشتاد و شش را به نام تورنمت حسن نیت بین این دو کشور برگزار کرد . این مسابقات زمینه ای شد تا در سال هشتاد و هفت بازی های بسکتبال دوستانه ای سه جانبه ای بین تیم میلواکی باکس، ملی شوروی و تیم شهر میلان ایتالیا در میلواکی برگزار شود. اما این اولین بار بود که بازیکنان امریکایی یک تیم ان بی ای وارد خاک شوروی میشدند.
دوبازیکن شوروی سال قبل از این سفر توسط تیمهای ان بی ای درفت شده بود الکساندر ولکوف (هاکس) و ساروناس مارچیولونیس (گلدن استیت) بودند که این دو هم هنوز نتوانسته بودند از پرده اهنین عبور کنند.
اما اولین بازیکن شوروی که توسط امریکایی ها درفت شد ارویداس سابونیس، سنتر لیتوانانیایی این تیم بود که در سال هشتاد و پنج توسط اتلانتا هاکس درفت شد. سابونیس در ان سال بهترین سنتر جهان خارج از ان بی ای شناخته میشد اما چون بیست ساله بود لیگ ان بی ای ان یارکشی را مردود شناخت. در ان سال قانون یارکشی حداقل سن بیست و یک سال بود. سابونیس سال بعد دوباره وارد درفت شد و اینبار توسط پورتلند درفت شد. اما باز هم شوروی اجازه خروج به سابونیس و پیوستن به ان بی ای را نمیداد. اینجا بود ان بی ای قانون «بکش و ترشی بنداز» امروزی را بنا نهاد. طبق این قانون تیم ها وقتی یک تیم ان بی ای بازیکنی را درفت میکند تا زمانی که این بازیکن با تیم قرار داد ببندند حق استفاده از او برای تیم حفظ میشود به همین دلیل تیم ها میتوانند بازیکن را درفت کنند و انها را در تیم های بین المللی ترشی بیندازند تا روزی که بنوانند از انها استفاده کنند.
در کمپ المپیک بیرون شهر در گرجستان امریکایی از بی برنامه گی کف کرده بودند. ولکوف در خاطراتش نوشته که امریکایی ها از او خواستند انها را به نایت کلاب ببرد! ولکوف گفت: اینجا وسط ناکجا اباد نایت کلاب من از کجا بیارم، ولی بزار ببنیم چکار میکنم. ولکوف به چند تا از دوستانش زنگ زد تا برنامه شب نشینی ترتیب بده. دقایقی بعد مامور کا گ ب که مکالمه تلفنی کمپ را شنود میکرد پیداش شد و ولکوف را کنار کشید و گفت: چکار داری میکنی؟ مگه دیوونه شد؟ برو بهشون بگو این چند روز مراسم مذهبی است و اینجا هیچ جایی باز نیست!
وقتی تیم به تفلیس رسید اوضاع بهتر شد. ده هزار نفر برای تماشای مسابقه امدند و هاکس با نتیجه هشتاد و پنج بر هشتاد و چهار شوروی را زد. مادر زازا پچولیا جز تماشاگران بود. این بازی در حالی بود دومینیک ویلکینز که تنهایی به شوروی پرواز کرده بود پروازش را در مسکو از دست داد و دوازده ساعت در فرودگاه خوابید. بعد از بازی تفلیسی ها که میخواستند به تیم هاکس خوش بگذرد انها را به معدن معروف شهرشان بردند و با اسانسور انها را به اعماق زمین، جایی که سگ از گرما پوست میانداختند ، بردند.

قدم بعدی شهر ویلنوس، پایتخت بسکتبال اروپا در لیتوانی بود، بود. در انجا هم اتلانتا در وقت اضافه شوروی ها را بردند. بازی اخر در مسکو بود و بالاخره شوروی ها یقه اتلانتا هاکس را گرفتند و صد و سی و دو به صد و بیست و سه بازی تمام شد. بازی در امریکا زنده پخش شد (کامل این بازی روی یوتیوب هست). ولکوف سی و پنج امتیاز، مارچیولونیس بیست و سه امتیاز.

سپتامبر همان سال تیم شوروی در المپیک سعول مدال طلا را گرفت و این اخرین باری بود که شوروی در المپیک شرکت میکرد. دیوار برلین، سمبل پرده اهنین، یک سال بعد فرو ریخت و کشور شوروی در سال نود یک میلادی از هم پاشید. سابونیس و ماچیولونس که کشورشان از دست دشمن ازاد شده بود در المپیک بعدی با لباس لیتوانی به میدان رفتند. سابونیس، مارچیولونس و ولکوف اولین نسل بازیکنان پشت پرده اهنین بودند که به امریکا رفتند و به لیگ ان بی پیوستند و راه را برای نسل های بعدی بازیکنان روسی و کشورهای بلوک شرق باز کردند.

بسکتبال ان بی ای چگونه به محبوب ترین لیگ بسکتبال جهان تبدیل شد

بسکتبال ان بی ای در اواسط دهه هشتاد وضع خوبی نداشت. بسیاری از شبکه های تلویزیونی حاضر نبودند زمان مهمی به پخش مسابقات بسکتبال اختصاص دهنده، پول انچنانی در پخش تلویزیونی نبود، مصرف کوکایین در بین بازیکنان بیداد میکرد، بسیاری از مردم امریکا انرا لیگ کاکا سیاه ها میدانستند، خارج از امریکا ان بی ای تقریبا شناخته شده نبود و نهایتا بسکتبال دانشگاهی رقابت های بسکتبال شماره یک امریکا بود.
در فوریه سال هشتاد و چهار دیوید استرن کمسیونر لیگ شد. دیوید استرن باید مشکل کاهش تماشاگر و تحلیل رفتن درامد لیگ را حل میکرد. برای حل این مشکل دو راهکار برگزید. راهکار اول تغییر روش بازاریابی و تبلیغ ان بی ای و راهکار دوم جهانی کردن ان بی ای. هوشمندی او جایی خودش را بیشتر نشان داد که فهمید تقویت راهکار اول باعث قوت راهکار دوم میشود.
دیوید استرن متوجه شد ورزش بسکتبال ورزش ستاره هاست ، هر چقدر هم که لیگ روی تبلیغات برای مارک تجاری تیم ها هزینه کند، انگونه که لیگ فوتبال امریکایی میکند، نهایتا این بازیکن است که برای تیم قهرمانی به همراه میاورد و طرفدران به ستاره ها دل میبدند. تا قبل از استرن تبلیغ و بازاریابی ان بی ای شبیه بازاریابی بسکتبال دانشگاهی بود. تمرکز روی طرفداری از تیم بود نه بازیکنان تیم. دانشگاه ها از وابستگی طرفداران به تیم و دانشگاه استفاده میکردند. مثلا فارغ التحصیلان یک دانشگاه خاص تا اخر عمر طرفدار تیم بسکتبال ان دانشگاه بودن و حتی بچه های انها و نوه های انها این طرفداری را به ارث میبردند. همینطور از نزدیکی جغرافیایی محل زندگی طرفداران به دانشگاه به عنوان عاملی برای وابسته کردن طرفداران استفاده میشد. اما تیم های ان بی ای ، خصوصا تیم هایی که با ادغام لیگ ای بی ای و ان بی ای به لیگ پیوسته بودند در شهر های کوچک بودند و طرفدار انچنانی به خود جذب نمیکردند.

استرن قبل استخدام در لیگ از سال شصت و شش میلادی به عنوان وکیل برای ان بی ای کار میکرد و مسول پرونده بسیار مهم «اسکار رابرتسون بر علیه لیگ ان بی ای» بود. نتیجه این پرونده تغییر کلیدی مسیر لیگ ایجاد مفهوم «بازیکن ازاد» شد. در همان جا بود که استرن فهمید این که بازیکنان حق دارند پس از خاتمه قرارداد تیم را ترک کنند و میدانست که انها طرفداران را با خود به تیم بعدی خواهند برد. این پدیده برای همیشه نوع نگرش به بازاریابی بسکتبال را در امریکا عوض میکند. مردم به خاطر ستاره ها طرفدار تیم میشوند چند سال با او خوش هستند و به تیمشان افتخار میکنند، بلیط بازی ها را میخرند، بابت کالاهای مربوط به تیم پول میدهند اما در پایان قرارداد وقتی ان ستاره از تیم به تیم دیگری رفت این طرفداران هستند که با احساس میکنند جا مانده اند. انگار بخاطر ملاقات فرد مهمی به یک مهمانی رفتید، ان فرد را ملاقات کردید، خوش گذراندید، حالا ان فرد رفته ولی شما مجبور هستید در ان مهمانی بمانید.
این بود که استرن در سال هزارو نهصد هشتاد و چهار سیاست تمرکز بازاریابی بر مارک تجاری تیم ها را به تمرکز بازیابی و تبلیغات روی ستاره ها تغییر داد. او همچنین درک کرد که شرکت های کفش بسکتبال چه نقش مهمی در شخصی کردند رابطه ستاره های ان بی ای با طرفداران دارند به خاطر همین رابطه لیگ را با شرکت های تولید کفش نزدیک تر کرد.

در ان روزها بهترین ابرستاره لیگ به لحاظ ارزش بازاریابی مجیک جانسون و لری برد بود. کریم عبدالجبار در سالهای اخر افول بازیگری اش بود و داکتر جی هم شخصیتی شسته رفته نبود که بتوان او را به عنوان الگو به مردم فروخت. ان بی ای شروع به اگهی کردن روی این دو ستاره و خصوصا تقابل مجیک و برد شد. اگهی های سالهای هشتاد و پنج تا هشتاد و شش دیدنی ترین نمونه های این تلاش است. کمپانی کفش کانور، که در ان روزها از مهمترین کفش بسکتبال فروش ها بود، تبلیغات کفش جدیدش کانورس وپن با حضور مجیک جانسون و لری برد روی انتن تلویزیون برد که مثل توپ صدا کرد.
اما شانس بزرگ دیوید استرن بازیکن جوانی بود که از دانشگاه کارولینای شمالی در تیم شیکاگو بولز درفت شده بود. این بازیکن جوان سبک بازی دیدنی داشت و در همان سال اول هدف شرکت تازه وارد نایکی قرار گرفت. همه چیز این بازیکن جوان متفاوت بود. بازی اش ترکیبی از حرکات اکروباتیک جولیوس اروینگ، عطش پیروزی و رقابت طلبی در حد لری برد و از همه مهمتر شبیه کریم عبدالجبار و ویلت چمبرلین هیولا نبود. ابعاد بدنی این جوان به حدی بود که جوانان بسکتبال دوست میتوانستند خودشان را در قالب او ببنید. این بود که مایکل جوردن به اولین ابر ستاره تبلیغاتی لیگ تبدیل شد. ماشین تبلیغاتی کمپانی نایکی با تبلیغ « حتما بخاطر کفش هایش است» سرو صدای فراوانی به پای کرد و بعدا هم در سالهایی که جوردن به اولین قهرمانی رسید با تبلیغ «مثل مایک باشیم» کار را به اوج رساند.
اما طالع دیوید استرن هنگامی به اوج رسید که مایکل جوردن در سال نود یک میلادی بالاخره قهرمان شد. نام جوردن اکنون در امریکا به اندازه خود ان بی ای معروف بود. حالا نوبت تسخیر جهان و پیاده سازی راهکار دوم بود.
قبل از دوران دیوید استرن تعداد بازیکنان خارجی در لیگ بسیار کم بود. استرن میدانستند کلید علاقه خارجی ها به ان بی ای داشتن بازیکنانی از کشورشان و پخش تلویزیون بازی های در ان کشور است.اما تیم ها بازیکنان خارجی را نمیخواستند و مربیان شناخت چندانی از بسکتبال خارج از امریکا نداشتند .
دیوید استرن توانست در اخرین سالهای فروپاشی شوروی ان بی ای را بطور زنده از تلویزیون دولتی ان کشور پخش کند. در سال هشتاد و نه توانست کمیته جهانی المپیک را راضی کند محدودیت حضور حرفه ای ها در المپیک را بردارد. همچنین در همان سال ان بی ای شریک تجاری فدراسیون بسکتبال امریکا شد . چیزی که در ان سال جامعه بسکتبال ان بی ای را تکان داد توافق حضور ساروناس مارچیولونیس و الکساندر ولکوف از شوروی در ان بی ای بود. این دوبازیکن اولین بازیکن ان بی ای بودند که از پشت پرده اهنین به امریکا امدند. فعالیت های بین المللی ان بی ای در دهه نود سرعت بیشتری گرفت. موارد چون جذب بازیکنهای خارجی بیشتر، برقرار کلینک های مربیگری ان بی ای در اروپا و تاسیس دفاتر اقمار مهمترین کار استرن بود. انفجار شهرت بسکتبال ان بی ای در خارج از امریکا هنگامی رخ داد که در سال نود و دو تیم رویایی شماره یک با شرکت اسطوره های مایکل جوردن، مجیک جانسون، لری برد، کارل ملون و چارلز بارکلی و دیگران در المپیک بارسلون چشم ها را خیره کردند.
از ان تاریخ به بعد محبوبیت لیگ ان بی ای ، که اکنون به خاطر ستاره هایش محبوب بود نه بخاطر تیم هایش، سال به سال بیشتر شد. بازیکنان بین المللی بیشتری از هفت قاره جهان به لیگ امدند. پخش زنده بین المللی به مدد اینترنت میسر شد و درامد لیگ انچنان زیاد شد که بسیار از لیگ های معتبر فوتبال جهان به ان قبطه میخورند.

حکایت بزرگان: چگونه اسکار رابرتسون به برده داری در لیگ ان بی ای خاتمه داد

حکایت شده پی جی تاکر بازیکن هیوستن دو هزارو دویست جفت کفش ورزشی دارد. سال گذشته او دویست هزار دلار خرج فشن جات کفش ورزشی اش کرد. هفته گذشته تاکر سفارش داد برایش یک جفت نایکی ایر جوردن دو بدوزند که از جنس چرم بکار رفته در کابین رولزوریس کالنن او باشد! ایا میدانستید این مقدار مایه تیله ای که پی جی تاکر و دیگر بازیکنان ان بی ای خرج میکند مدیون اسکار رابرتسون است؟

اسکار رابرتسون یکی از اسطورهای بسکتبال ان بی ای است. او بین سالهای شصت تا هفتاد و چهار میلادی در ان بی ای بازی کرد. یکبار قهرمان شد یکبار ام وی پی دوازده بار ال استار و اولین بشری است که توانست در یک فصل متوسط تریپل دابل کند. اما همه این دستاوردهای داخل زمین رابرتسون - معروف به اوی کبیر (د بیگ او)- با انچه بیرون از زمین کسب کرد قابل قیاس نیست.

در گذشته در ان بی ای رسم این بود که وقتی بازیکنی از دانشگاه به تیمی درفت میشد تا اخر عمر ان بازیکن حق قرارداد بستن با او متعلق به همان تیمی بود که او را درفت کرده! چیزی به نام بازیکن ازاد نا محدود مثل امروز وجود نداشت. تیم ها از یک بازیکن تا جایی که دلشان میخواست استفاده میکردند، هر چقدر دلشان میخواست به او پول میدانند و اگر بازیکن از مقدار پولش راضی نبود او را مثل تفاله بیرون می انداختند چون هیچ تیمی حق عقد قرارداد با او را نداشت از ان بی ای بیرون میرفت. اگر تیمی بازیکنی را به تیم دیگر میفرستاد حق استفاده از ان بازیکن تا اخر عمر به تیم دیگر منتقل میشد و دوباره همین وضع. تیم ها با بازیکنان مثل برده برخورد میکردند. در دهه چهل و پنجاه بسیاری از بازیکنان ان بی ای برای خرج روزمره شغل دوم داشتند. اسکار رابرتسون که از این وضع کلافه بود در سال هفتاد ان بی ای را به دادگاه عالی امریکا کشید و این لیگ را به متهم به شکستن قانون ضد تراست کرد. قانون ضد تراست یکی از مهمترین قوانین تجاری در امریکاست. اسکار رابرتسون ادعا کرد تیم های ان بی ای به عنوان کسب و کارهای مستقل و لیگ به عنوان یک تراست متشکل از این کسب و کارها دست به یکی کردند تا رقابت در بازار کسب بازیکن را از بین ببرند و بهای بازیکنان را بطور مصنوعی پایین نگهدارند. دعوای قانونی رابرتسون با لیگ ان بی ای شش سال طول کشید و نهایتا دادگاه عالی امریکا در سال هفتاد و شش به نفع رابرتسون رای داد و ان بی ای را مجبور به ایجاد قانون بازیکن ازاد یا فری اجنسی کرد. طبق این قانون پس از گذشت دوران مشخصی هر بازیکن که در تیمی درفت شده است بازیکن ازاد تلقی میشود و با هر قیمتی که دلش بخواهد میتواند به هر تیمی که دلش بخواهد برود. پیروزی قانونی رابرتسون در فصل بعد از اعلام این حکم باعث افزایش هفتاد درصد متوسط دستمزد در ان بی ای شد و از انجا سیر صعودی گذاشت. تیم ها برای رقابت جهت کسب بازیکنان خوب قیمت های پیشنهادی را بالا و بالا تر بردند و اینگونه شد که اکنون بازیکنان ان بی ای مثل شاهان و سلاطین زندگی مجلل دارند.

غم انگیز ماجرا این بود که دوران بازیگری رابرتسون دو سال قبل از رای دادگاه خاتمه یافت و خود او هرگز از مزایای شکایتش سود نبرد. پس از رای دادگاه به نفع رابرتسون مالکان سفید پوست تیم های ان بی ای و کمسیونر ان بی ای از او کینه به دل گرفتند و او را بایکوت کردند. با اینکه رابرتسون که یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ است هرگز به عنوان مربی یا مدیر هیچ تیمی در لیگ راه داده نشد. رابرتسون در سال هزارو نهصد هشتاد به تالار مشاهیر پیوست که خاری در چشم مالکان ان بی ای شد. تا امروز ان بی ای از این کینه توزی و تبعیض از رابرتسون عذر خواهی نکرد.

امکانات بسکتبال منجر به سطح رقابت بالاتر می‌شود

چندی پیش در محفلی دوستانه با پدر و مادری اشنا شدم که پسر جوان اول دبیرستانی داشتند. پسر جوان بسیار اراسته، مودب و هنرمند بود. در محفل پیانو زد و کف و خون حضار درامد. مادر میگفت شاگرد اول کلاس هم هست. همه به مادر و پدر برای تربیت چنین جوان که هم درس خوان است و هم هنرمند تبریک گفتند و طبیعتا چون محفل ایرانی بود عده هم حسادت کردند و زیر لبی «حالا فکر کرده چه گهیه» گفتند.
یکی دو ساعت بعد، پس از چند لیوان مشروبات الکلی، درد دل پدر برای من باز شد که روی دیگری از زندگی این جوان اول دبیرستانی را نشان میداد. پدر گفت: چون پسرم شاگرد اول کلاس (در کلاس هشتم) بود و هنرمند فرستادیمش دبیرستان استعداد های درخشان. چند هفته ای نگذشت که دیدم نمره های پسرم روز به روز خرابتر و روحیه اش روز به روز درب و داغون تر میشود. کار به جایی رسید که گفت اصلا نمیخواهم برم مدرسه! رفتم مدرسه گفتم چه بلایی سر بچه من اوردین؟مشاور مدرسه گفت: اتفاقی که برای بچه شما افتاده چیز جدیدی نیست. فرزند شما در زندگی تا بحال با چنین سطحی از رقابت روبرو نشده و به قول قدیمی ها زیرش زاییده. بعد مشاور به یکی از بچه های مدرسه داشت با یکی از معلم های توی دفتر حرف میزد اشاره کرد. گفت : پسر شما شاگرد اول مدرسه اش بود و پیانو میزد، درسته؟ حالا این جوون را ببنید. اسمش راجیش است. او همکلاس پسر شماست. او هم شاگرد اول مدرسه اش بود. عضو ارکستر فیلارمونیک دانش اموزی استان است و چهار ساز را بطور تخصصی مینوازد. قهرمان تنیس شمال تورنتو است، در مجله ورزشی تنیس مقاله مینویسد و دو تا اپلیکشن برای ایفون نوشته که سالی ده هزار دلار فروش داره. پسر شما قراره با این جوون رقابت کنه. تازه راجیش یک بچه معمولی در کلاس پسر شماست، از اینها هجده تا دیگه توی ان کلاس هست.
پدر ته لیوانش را سر کشید و با اندوه گفت: پسرم همیشه هر جا بوده بهترین بوده و الان توی این کلاس در حد تنبل ته کلاسی شده و احساس میکنه نسبت به بقیه هیچی نیست. سطح امتحانات بالاتره و سطح بچه ها انقدر بالاست که پسرم قاط زده. هیچ وقت تجربه این را نداشته که با چنین شرایطی رقابت کنه. با چند تا روان شناس حرف زدم و تصمیم گرفتم از مدرسه برش دارم بیارمش مدرسه عادی.

دیروز که بحث «حدادی بهتر است یا یاو مینگ» دوستانی نبود امکانات در ایران را دلیل فاصله بین او و یاوو مینگ مطرح کردند. این دوستان به تفاوت سطح رقابتی که حامد حداددی و مینگ را از هم جدا میکرد توجه نکردند. حدادی در ایران تقریبا بدون هیچ رقابتی بزرگ شد . شک دارم در بسکتبال ایران هیچ بازیکنی با شرایط فیزیکی حامد حدادی وجود داشته (تمام بازیکنان بالای دومتر و پانزده سانتی که من میشناسم سلامت نبودند) وجود داشت که کار حامد را برای سنتر شماره یک تیم ملی شدن سخت کرده بود. اما یاوو مینگ در کشور یک میلیارد و خورده ای مجبور بود با حداقل چهل میلیون بسکتبالیست دیگر رقابت کند. فکر میکنید در چین چند بازیکن در ابعداد یاوو مینگ وجود داشت؟ که یکی میشود یاوو مینگ. حامد حدادی این امکان را داشت که با سعید فتحی ماه ها بصورت تخصصی در اردوی ملی کار کند. کدام بازیکن دیگر در ابعاد حامد چنین امکاناتی داشت. حتی بعد از رفتن او به ان بی ای سطح مسولیت مینگ در هیوستن با سطح مسولیت حامد در ممفیس و جاهای دیگر قابل مقایسه نبود. مینگ هر سال با نظیر شکیل اونیل سرو کله میزد و نوزده امتیاز میاورد. اگر مصدومیت عمر ورزشی اش را کوتاه نکرده بود شاید نامش در تاریخ هیوستن کنار اسطوره ای چون حکیم اورده میشود. جان کلام این پست این است که در ایران امکان کم است اما به یاد داشته باشید سطح رقابت بحدی پایین است که یکهویی دیدی بازیکنی با سه روز تمرین در هفته توانست از تیم ملی سر دربیاورد. وجود امکانات به معنی بالا رفتن سطح رقابت میشود و سطح رقابت بالاتر چالشی است ب که خیلی از بازیکنانی که از نظر ذهنی سرسخت نیستند را به کنار میزند.

همه انچه در مورد تالار مشاهیر میخواهید بدانید

تالار مشاهیر بسکتبال چیست؟
تالار مشاهیر بسکتبال امریکا موزه تاریخ ورزش بسکتبال است که در شهر اسپرینگ فیلد در ماساچوست امریکا در سال هزار و نهصد و پنجاه و نه تاسیس شده. نام رسمی این موسسه «موزه یادبود نیسمیث» است. این موزه در جایی تاسیس شده که یک قرن پیش بسکتبال در این توسط جیمز نیسمث ،معلم کانادایی، اختراع شد. در امریکا تالار های مشاهیر بسکتبال ایالتی هم وجود و فیبا هم تالار مشاهیر دارد اما این موزه معتبر ترین و ابرومند ترین ارشیو مستندات و یادبود های ورزش ماست. معرفی شدن در این تالار و ثبت نام به عنوان عضو این تالار از بالاترین افتخارات ورزشی در جهان بسکتبال است

چند نفر عضو تالار مشاهیر بسکتبال هستند؟
تا پارسال سیصد و شصت و پنج نفر عضو تالار شدند. این افراد شامل ورزشکار، نویسنده روزنامه نگار ورزشی، مربی، معلم ورزش، مدیر ورزشی، داور، مدیر موسسه کالاهای ورزشی، اجنت ورزشی و دیگر مشاغل مربوط به ورزش بسکتبال هستند. بسیاری از اعضای این تالار امریکایی نیستند و بسیاری هم از بسکتبال اماتوری امده اند. امشب هم هجده نفر دیگر عضو این تالار میشوند که در بین انها استیو نش، ری الن، گرنت هیل و جیسون کید مشهورترین ها هستند.

چطوری شخصی عضو تالار میشود؟
این تالار هفت کمیته بررسی و تحقیق دارد که چهار کمیته ان مسول شناسایی و تحقیق در مورد اعضای جدید است. این چهار کمیته شامل کمیته امریکای شمالی، کمیته بین المللی، کمیته زنان و کمیته شناسایی پیش کسوتان (پیش کسوت کسی است که حداقل سی و پنج سال از دوران بسکتبالش گذشته باشد). نامزده هایی که حداقل هفت رای از کمیته امریکای شمالی بگیرند (پنج رای برای کمیته های دیگر) وارد مرحله بعدی یا مرحله افتخاری میشوند. در این مرحله یک کمیته دوازده نفری از اعضای هفت کمیته به اعضای افتخاری رای میدهند و کسانی که هفتاد و پنج درصد رای را بیاورند سال اینده به تالار خواهند پیوست. این تالار تنها کسانی که را در نظر میگیرد که حداقل سه فصل کامل از بازنشستگی ورزشی انها گذشته باشد. از دو سال دیگر شرط عضویت برای مربیان حداقل سن شصت سال است.

معنی عضویت در تالار مشاهیر چیست؟
کسی که عضو تالار مشاهیر میشود به این معنی است که نامش در کتاب تاریخ بسکتبال برای همیشه ثبت میشود. کسانی که موفقیت های به سزای در بسکتبال داشتند، انهایی که برای بسکتبال کار مهمی کرده اند، کسانی که در تحول ورزشی بسکتبال نقش مهمی ایفا کردند و نهایتا انهایی که بسکتبال بخاطرشان ورزش بهتری شد به تالار میپوندند. عضویت در تالار مشاهیر یک نشان افتخاری است، مثل مدال ملی و حقوق و مواجب خاصی ندارد اگر چه کسانی که عضو تالار مشاهیر هستند مورد توجه رسانه ها قرار میگیرند و از انها درخواست حضور در مراسم مختلف میشود و از این طریق زمینه درامد زایی جدیدی برای انها بوجود میاید. در امریکا رسم است که وقتی کسی که عضو تالار مشاهیر است در جایی معرفی میشود اینکه او از اعضای تالار است قبل از نام او عنوان میشود. مثل عناوینی چون دوک و سر در اروپا.

ایا تالار مشاهیر جوایز دیگری به غیر از عضویت دارد؟
بله. تا امسال تالار مشاهیر یادبود نیسمث ده جایزه جنبی دیگر تاسیس کرد که به شرح زیر است.
مردان
جایزه باب کوزی: جایزه مخصوص پوینت گارد ها
جایزه جری وست: جایزه مخصوص شوتینگ گاردها
جایزه جولیوس اروینگ: جایزه مخصوص فوروارد های کوچک
جایزه کارل ملون: جایزه مخصوص فوروارد های قدرتی
جایزه کریم عبدل الجبار: جایزه مخصوص سنتر ها
زنان
جایزه ننسی لیبرمن: جایزه مخصوص پوینت گارد ها
جایزه ان میر دریزدل: جایزه مخصوص شوتینگ گاردها
جایزه شریل میلر: جایزه مخصوص فوروارد های کوچک
جایزه کترینا مکلین: جایزه مخصوص فوروارد های قدرتی
جایزه کریم لیزا لزلی: جایزه مخصوص سنتر ها

مراسم معرفی و اعطای جایزه چند وقت یکبار انجام میشود؟
این مراسم هر سال در ماه سپتامبر در محل موزه انجام میشود و بخش معرفی اعضا در تلویزیونهای امریکا بطور زنده پوشش داده میشود. حضور برای عموم با خرید بلیط در این مراسم ازاد است. خارج از مراسم معرفی اعضا این موزه در تمام سال برای بازدید کنندگان باز است.

شش سوال و جواب کلیدی در مورد فرایند بازبینی ویدیویی در ان بی ای

سوال: مرکز بازبینی ان بی ای کجاست و کارش چیست؟
جواب: مرکز بازبینی ویدیویی ان بی ای در سال دو هزارو سیزده  تاسیس شد و از فصل چهارده-پانزده رسما اغاز به کار کرد. این مرکز در شهر سکاکس در نیوجرزی، نزدیک به دفتر مرکز لیگ، است. شهر سکاکس به این دلیل انتخاب شد که هم نزدیک دفتر اصلی لیگ است و هم نزدیک به بزرگترین سرور های ساحل غربی که به وال استریت سرویس میدهند است. این مرکز با خطوط انحصاری ارتباطی به هر بیست و نه استادیوم ان بی ای در امریکا و کانادا متصل است. مرکز بازبینی هفده اپراتور و بیست ایستگاه کاری دارد و همزمان میتواند پانزده رویداد مختلف را بررسی کند. هدف این مرکز پشتیبانی از تصمیم داوران ان بی در طول فصل عادی و پلی اف است.

سوال: ایا مربیان میتوانند درخواست بازبینی کنند؟
.جواب :خیر. در ان بی ای داوران هستند که بر اساس شروط پانزده گانه میتوانند درخواست بازبینی بدهند.

سوال: شروط پانزده گانه بازبینی ویدیویی چیست؟
جواب: داور میتواند برای حصول اطمینان حکم صادره در شرایط زیر درخواست بازبینی بدهد. یک) ایا توپ گل شده در پایان هر کوارتر در زمان قانونی بازی بوده یا زمان خاتمه یافته؟ دو) ایا خطای رخ داده شده در پایان هر کوارتر در زمان قانونی بازی بود یا بازی خاتمه یافته بود؟ سه ) هنگامی که بازیکنان دعوا میکنند تا بررسی کنند کی زد و کی خورد. چهار) در هر زمان در طول بازی برای تعیین خطای فلگرنت از خطای عادی. پنچ)‌ زمانی که داوران در انتهای هر کوارتر تصور میکنند ساعت بیست و چهار ثانیه خراب یا اشتباه است. شش) هنگامی که روی شوت زن خطا میشود برای اینکه تعیین کنند شوت زن پشت سه بود یا نه؟ هفت) خطای پا رو خط برای اوت در دو دقیق اخر بازی و دو دقیقه وقت اضافه هشت) برای تعیین اینکه توپ قبل یا بعد از خاتمه بیست و چهار ثانیه گل شد نه)‌ هنگامی که داور در مورد خطای کلیر پث یا خطای دفاع روی گل مفت مطمن نیست ده) وقتی بازی خر تو خر میشود و داور مطمن نیست کدام بازیکن باید پنالتی بزند یازده)هنگامی که داور مطمن نیست توپ حلقه را لمس کرده یا نه تا بیست و چهار ثانیه تمدید شود دوازده)‌ در موقعیت شارژ و خطای بلوک برای اینکه تعیین کنند ایا مدافع داخل یا خارج از نیم دایره شارژ ممنوع بود یا نه سیزده)‌ در دو دقیقه پایانی بازی برای تعیین گل تندینگ چهارده) برای تعیین خطاهی دور از توپ پانزده)‌ هنگامی که داوران مطمن نیستند تعداد بازیکنان داخل زمین کم یا زیاد است.

سوال: بازبینی چقدر طول میکشد؟
جواب: طبق قانون بازبینی نباید بیشتر از دو دقیقه طول بکشد. در مواردی که درگیری در زمین رخ داده یا بازی منجر به اخراج یک یا چند بازیکن است ممکن است فرایند بازبینی طول بکشد.

سوال: هنگام بازبینی چه کسی تصمیم میگیرد داور زمین یا داور مرکز بازبینی؟
جواب: تنها داور زمین حق درخواست بازبینی را دارد. اما وقتی بازبینی انجام میشود این داور مرکز بازبینی است که حکم صادر میکند و داور زمین مسول اعلام حکم است. داور زمین و داور مرکز بازبینی از طریق مانیتور کنار زمین و میکروفون و هدفون با هم گفتگو میکنند. تنها در موارد خطای غیر ورزشی و زد خورد در زمین این داور زمین است که پس از بازبینی حکم صادر میکند.

سوال: اگر ارتباط سالن با مرکز بازبینی قطع بشه چی؟

جواب: داوران حق دارند از امکانات شبکه های تلویویزنی حاضر در زمین استفاده کنند و حکم صادر کن.

یارکشی ان بی ای به زبان ساده

فردا شب مراسم یارکشی (درفت) ان بی ای برگزار خواهد شد. این مراسم که تعیین کننده آینده تیم های ته جدولی است از سوی بسیاری از علاقمندان بسکتبال زیر ذره بین است. در لیگی که یک ابر ستاره میتواند آینده یک تیم را تغییر دهد انتخاب بهترین بازیکن برای یک تیم مساله مرگ و زندگی است. منطق این سیستم یار کشی به این گونه است که تیم های ضعیف بازیکنان قوی را بکشند تا کل لیگ از نظر قدرت برابر شود. اما این یار کشی چگونه انجام میشود؟

یارکشی ان ان بی در دو مرحله اصلی انجام میشود. مرحله اول رده بندی تیم هاست و مرحله دوم انتخاب بازیکنان است. در مرحله اول که رده بندی تیم ها برای نوبت یار کشی است تنها تیم هایی مجاز به شرکت  هستند که در فصل قبلی به مرحله حذفی راه نیافته اند. سپس لیگ ان بی ای بین تیم هایی ته جدولی مراسم قرعه کشی برگزار میکند تا تعیین شد کدام تیم اولین تیمی خواهد بود که یار میکشد. این قرعه کشی به شکلی طراحی شده که شانس برنده شده مقام اول برای تیمی که در پایین ترین جایگاه جدول قراردارد بیشتر از بقیه است . البته این به این معنا نیست که همیشه تیم ته جدولی در این قرعه کشی برنده میشود . برای نمونه در همین فصل گذشته تیم شارلوت باب کتز که پایین ترین تیم جدول بود برنده قرعه کشی نشد و تیم نیواورلینز هورنتز که دومین تیم از ته جدول بود قرعه را برد. وقتی تیمی قرعه را میبرد اولین گروهی است که یار میکشد و بقیه تیم ها به ترتیب رده بندیشان در جدول مسابقات سال قبل از پایین ترین تیم تا بالاترین تیم در یارکشی نوبت خواهند گرفت

دومین بخش یارکشی ان بی ای که همیشه بعد از فینال ان بی ای انجام میشود مرحله است که تیم ها بر اساس رده بندی شان بازیکنان را انتخاب میکنند. در این مرحله شصت بازیکن واجد شرایط برای حضور در یارکشی ان بی ای به دو گروه دور اول و دور دوم تقسیم میشود. این شصت بازیکن هم بر اساس ارزیابی های کارشناسان و اسکاوتهای ان بی ای رده بندی میشوند و تیم ها بر اساس این رده بندی و نیاز تیمشان یکی یکی یار میکشند. بدیهی است که بازیکنانی که در دور اول قرار دارند بازیکنانی بهتری از انهایی که در دور دوم هستند شناسایی شده اند. اینکه چه تیمی چه بازیکنی را خواهد کشید تا اخرین لحظه برای عموم اعلام نمیشود ولی بسیاری از کارشناسان پیش از انجام یارکشی پیش بینی هایی میکنند که تا 90 درصد صحیح است . به این پیش بینی ها ماک درفت یا یارکشی قلابی میگویند . نمونه این یارکشی قلابی را برای فصل آینده در این جا ببینید

چرا پخش زنده بسکتبال ان بی ای از تلویزیون ایران کار بسیار بزرگ و سختی بود؟

در دو روز گذشته بازی های پلی اف ان بی ای برای اولین بار در تاریخ تلویزیون ایران (چه قبل از انقلاب چه بعد از انقلاب) بصورت زنده پخش شد. من هم مثل شما هیجان زده هستم ولی شاید کمتر کسی از شما دوستداران بسکتبال بدانید انجام این کار در تلویزیون جمهوری اسلامی چقدر سخت است. برای اینکه به بزرگ بودن و سخت بودن این کار پی ببرید باید قضیه را برایتان باز کنم

جدا از اینکه بسکتبال ورزشی امریکایی است و کسانی که صاحب اختیار تلویزیون ایران هستند میلی به پخش ان ندارند خود پخش تلویزیونی این برنامه ورزشی هم کار سختی است. بسکتبال ان بی ای مثل فوتبال اروپا نیست که داور سوت بزند بازی شروع شود و چهل و پنج دقیقه دیگر دوباره سوت بزند و بازی متوقف شود و در طول این چهل و پنج دقیقه دوربین تلویزیونی فقط یک مشت مرد را نشان دهد که روی زمین چمن دنبال توپ میدهند. بازی بسکتبال ان بی ای چهل و هشت دقیقه است اما پخش تلویزیونی آن حدود دو ساعت طول میکشد. یعنی هفتاد و دو دقیقه توقف وجود دارد و دوربین بازیکنان را نشان نمیدهد. در حین توقف بازی پخش تلویزیونی بسکتبال امریکا مطالب مختلفی نشان میدهد که به شرح زیر است

 یک- برنامه های هنری دختران گروه رقص: این برنامه یکبار در هر نیمه انجام میشود. این برنامه در برنامه تلویزیونی عادی آمریکا پخش نمیشود و فقط در فید استادیوم قابل تماشا است. در مورد غیر قابل پخش بودن برنامه رقص این دختران نیازی به توضیح نیست

دو- برنامه های هنری و تفریحی دیگر: به غیر از دختران گروه رقص یا چیرلیدر ها در زمان توقف بازی برنامه های دیگری هم در استادیوم اجرا میشود که از رقص پیرزنان، مسابقه کون خیزک رفتن نوزادان، برنامه سگ دوانی و هزار چیز دیگر است که برنامه ان از پیش اعلام نمیشود به همین دلیل ممکن است ناگهان برنامه ای اجرا شود که حلال بودن است زیر سوال است

سه: گزارش گزارشگر کنار زمین: این گزارشگر در مورد مصاحبه اش با مربی یا وضعیت مصدومیت بازیکنان حرف میزند. خیلی از این گزارشگران زن هستند و لباسهایشان قابل نمایش در تلویزیون دولتی ایران نیست

چهار- گزارش های تحلیلی گران روی میز داور: این بخش از پخش تلویزیونی عموما توسط مردان کت و شلوار پوش انجام میشود که به زبان انگلیسی است و بعید میدانم کسی در ایران پیدا شود که توان ترجمه همزمان حرفهای آنها را داشته باشه. حرفهای این تحلیل گران پر است از اصطلاحاتی که معادل فارسی ندارد و شوخی هایی که برای مخاطب ایرانی معنی نمیدهد و نهایتا ملت را گیج میکند

پنچ: اگهی های تلویزیونی: این اگهی های که در لحظات توقف بازی از شبکه ها تلویزیونی ملی و محلی پخش میشود پر است از اهنگ های شاد، دختران خوشگل و خوشتراش و هزار چیز دیگر که عمرا تلویزیون ایران نشان ندهد

شش- خلاصه های لایت بازی های دیگر: این شاید تنها بخشی است که میتوان در تلویزیون ایران نشان داد

 هفت: برنامه هنری تفریحی بین دو نیمه: این برنامه هنری تفرحی نسبتا طولانی ربطی به دختران گروه رقص ندارد و تقریبا هیچکدام قابل پخش از تلویزیون ایران نیست. از شعبده بازی گرفته تا ژیمناستیک، از برنامه موسیقی رپرهای قدیمی تا برنامه ورزشی گروه ترامپولین هیچ کدام برای مسلمانان حلال نیست

حالا متوجه میشود که وقتی تلویزیون ایران بسکتبال نشان میدهد و بازی با سوت داور یا تایم اوت متوقف میشود هر لحظه ممکن است یکی از این هفت تصویر غیر حلال پخش شود که پخش ناگهانی هر کدام میتواند دودمان یک گروه ادم بسکتبال دوست را به باد دهد. کافیست یه لحظه از دست برادر سانسور چی در برود و بدن های خوشتراش دختران گروه رقص روی تلویزیون دولتی ایران نقش ببندد. اینجاست که کار فقط با اخراج دو سه نفر ختم نمیشود و ممکن است کفن پوشان به صدا و سیما هجوم بیاورند و علما فرمان جهاد صادر کنند و تا وقتی کله گزارشگر بدبخت روی سینی نیاید ارام نگیرند. پخش تلویزیونی زنده بسکتبال در تلویزیون دولتی ایران کم از عبور از میدان مین ندارد و اینجاست که باید درک کنیم که این همه تصاویر تکراری و اسلو موشن های بیضوی و بی ربط که این دوستان ناچارند وسط برنامه شان ول بدهند دلیلش چیست. از من بپرسید میگویم که کارشان تا اینجا عالی بود و من برایشان یک کف مرتب میزنم 

میراث یک بسکتبالیست حرفه ای چیست و چگونه محک زده میشود

هر بار که عمر ورزشی یکی از بازیکنان درخشان لیگ ان بی ای به پایانش نزدیک میشود بحث در باب میراثی که بازیکن جا گذاشته بالا میگیرد. البته بازیکنانی هم هستند که بدلیل تاثیر انکار نشدنی انها بسکتبال حتی سالها پیش از بازنشستگی میراث شان مورد بحث و جدل قرار میگیرد. یکی از این بازیکنان لبرون جیمز بود که در هنگام جابجا شدن از کلیولند به میامی بسیاری بر این باور بودند که این حرکت میراث ورزشی اش را پایمان کرده. 

میراث ورزشی یک بازیکن در نگاه اول به افتخاراتی که او در دوران حضورش در لیگ دست یافته عجین شده است. این افتخارات میتواند عناوین فردی نظیر ام وی پی و بهترین بازیکن دفاعی سال یا عناوین تیمی نظیر قهرمانی کنفرانس و لیگ باشد. باور عامه اینست که بازیکن هر مقدار عناوین بیشتر و سطح بالاتری کسب کرده باشد میراث با ارزش تری داشته، اما با نگاهی به معنای کلمه میراث در میابیم منظور از میراث یک ورزشکار آن مدال ها یا عناوینی که بر دیوار خانه اش اویخته یا جامهای قهرمانی که در ویترین اتاق کارش نگهمیدارد نیست بلکه ان چیزی است که پس از رفتنش از ان بی ای با نام او جاودانه میشود. اگر بازیکن چیزی برای به میراث گذاشتن نداشته باشد مهم نیست چند عنوان قهرمانی را قطار کرده باشد. رابرت هوری و جان سلی هر دو با تیم های مختلف هفت بار قهرمان شده اند (بیش از مایکل جوردن)‌ و حلقه های قهرمانی رنگارنگی به دست کرده اند اما میراث انها یک هزارم میراثی که ویلت چمبرلین با دو حلقه قهرمانی برای ما به جا گذاشت نبوده و نیست

بازیکنانی که حضورشان در ان بی ای،‌ مستقل از افتخارات و تعداد حلقه های قهرمانی، باعث و بانی تغییر مثبی در ورزش بسکتبال بوده آنهایی هستند که میراث جاودانه دارند. از بیل راسل شروع کنیم. میراث بیل راسل ۱۱ حلقه قهرمانی او نیست. میراث واقعی این مرد مبارزه ای بود که در دوران ورزشی در باب احقاق حقوق مدنی سیاه پوستان امریکا کرد. او که توانست اولین سرمربی سیاهپوست سفید ترین تیم ان بی ای (‌باستن سلتیکس) باشد نشان داد که سیاهپوستان قابلیت های ذهنی مشابهی با سفید ها دارند. ویلت چمبرلین با توانایی بدنی خارج العاده اش،‌ که زمینه ای حضور ورزشکارانی که بهترین توانایی بدنی را داشتند به بسکتبال فراهم کرد، باعث شد خطوط زمین بسکتبال برای او عوض شود. بدلیل توانای او در پرش و قد بلندش ان بی ای در سالهای حضور او مجبور شد محوطه سه ثانیه را عریض تر کند تا او را از حلقه دور نگهدار. بزرگترین میراث لری برد این بود که نشان دهد سفید پوست ها هم میتوانند به اندازه سیاهان سر سخت و رقابت طلب باشند. به لحاظ فنی لری برد پدر بزرگ همه سه امتیازی زنان تاریخ است و اهمیت شوت راه دور در بسکتبال و اینکه فوروارد کوچک مدرن چه دامنه شوتی باید داشته باشد را او تعیین کرد. در همین دوران مجیک جانسون نشان داد که کلیشه پوینت گارد که بازیکی کوتاه قد است و باید به دیگران پاس بدهد تا امتیاز بیاورند را در هم شکست . مجیک که با قد بلند و دست به توپ باورنکردی میتوانست در هر پنچ پست بسکتبال بازی کند و یکی از امتیاز اورترین بازیکنان تیم باشد. شاید داشتن پوینت گاردهای امروزی را مدیون میراث مجیک جانسون باشیم.

و اما مهمترین بسکتبالیست تاریخ معاصر ما، مایکل جوردن،‌ میراثی که برای ایندگان گذاشت بسیار فراتر از شش حلقه قهرمانی است. پیش از مایکل جوردن هم بازیکنان بی همتایی در لیگ بودند که بازی خارق العاده و امتیاز اوردی باورنکردنی داشته اند (نظیر اسکار رابرتسون)‌ اما انچه مایکل جوردن را از دیگران جدا میکند اینست که او استاندارد جدیدی برای رقابت طلبی و سر سختی بنا نهاد. استانداردی که ابر ستاره هایی چون کوبی برایانت میراث دار ان شدند. سرسختی ذهنی و توانایی گذاشتن تیم بر دوش چیزی بود که پس از مایکل جوردن به عنوان یکی از مهمترین خصیصه های از هر ابر ستاره انتظار میرود. 

میراث ابر ستاره های بسکتبال امروز ما تنها با انچه در زمین بسکتبال انجام داده اند و اثری که روی بهتر شدن این ورزش زیبا داشته اند محدود نمیشود. اکنون که در دوران شبکه های اجتماعی هستیم این ابر ستاره ها میتوانند تاثیرات اجتماعی مهمی هم داشته باشند. نمونه بارز این تاثیرات خارج از زمین بسکتبال فعالیت های عام المنفعه و خیریه لبرون جیمز و فعالیت های اجتماعی و ملی یاوو مینگ است. لبرون جیمز به عنوان جوانی که از عمق فقر انهم از یک شهر دور افتاده به شهرت و ثروت رسیده با فعالیت های چندجانبه اش در زمینه بهبود وضعیت اجتماعی جوانان و کودکان امریکایی و برقراری بورسیه دانشگاهی نشان داد که یک ورزشکار میتواند روی زندگی میلیون ها نفر تاثیر مستقیم داشته باشد. همینطور یاوو مینگ که سمبل موفقیت ورزشی برای صد ها میلیون جوان چینی است تقریبا تمام وقتش را برای توسعه ورزش و ارتقا اهمیت بسکتبال در چین صرف میکند. 

نقش قهرمانی ها ، عناوین ام وی پی و دیگر مقام های پر زرق و برقی از این دست تنها عاملی است که توجه جهان را به ورزشکار معطوف میکند. اینجاست که ورزشکار باید میراثی از به جابگذارد که پس از رفتنش از ورزش و شکسته شدن رکورد هایش هنوز هم نام او به عنوان بخشی جدانشدنی از این زیباترین ورزش به یاد همه بماند. 

مخترع اولین کفش بسکتبال جهان را بیشتر بشناسید

خیلی از دوستانی که صفحه فیسبوکی توپ سرگردان را دنبال میکنند بین ۱۴ تا ۲۴ سال هستند و احتمالا قدیمی ترین کفش بسکتبالی که پای یک بازیکن دیده اند نایکی ایرجوردن قدیمی است. سابقه کفش بسکتبال به خیلی قبل از نایکی ایرجوردن و اصولا شرکت نایکی میرسه

بسکتبال در سال ۱۸۹۱ اختراع شد ولی تا سال ۱۹۱۷ بسکتبالیست های دنیا با جای کفش بسکتبال با گالش و گیوه و چیزهایی شبیه این بسکتبال بازی میکردند. با توجه به اینکه از همان روزهای اول هم بسکتبال در سالنهایی با کف چوبی بازی میشده همیشه برایم سوال بود که این بندگان خدا این ۲۶ سال را چطوری گذروندند و لیز نخوردند. در سال ۱۹۱۷ یه بسکتبالیست به نام چاک تیلورکه بچه ایندیانا بود پیش خودش گفت این مسخره بازی را دیگه نمیشه تحمل کرد و شروع به پوشیدن کفش های به نام آل آستار کانورس کرد. شرکت اسپالدینگ (‌همونی که توپ درست میکنه)‌ حدود بیست سالی بود کفش هایی تولید میکرد که یه جورای بدرد بسکتبال میخورد ولی تا آن موقع کسی چیزی به نام کفش مخصوص بسکتبال  نمیشناخت و تنها چیزی که یک جوری هایی بدرد بسکتبال میخورد کفش آل استار از شرکت کانورس بود

چاک تیلور از ادمهایی بود که هر جا میرفت مخ ملت را میزد و یک جورهایی همه باهاش حال میکردند. سال ۱۹۲۱ چاک تیلور رفت شیکاگو و شد کفش فروش شرکت کانورس. هنوز یک سال نگذشته بود که چاک تیلور یقه طراحان کفش آل استار را گرفت و گیر و گاز کفش ها را به آنها گوشزد کرد. بهشون گفت که چطوری کف کفش را انعطاف پذیر تر بسازند و ساق کفش چقدر باید بلند باشه که بدرد بسکتبالیست ها بخوره. از عجایب این کفش این بود که دور تا دور کفش دوختی نداشت و همین باعث میشد که انعطاف پذیری اش بیشتر شود. طراحان کانورس هم که شدید با چاک تیلور حال میکردند هر چی گفت گوش دادند و شروع کردند به تغییرات. چاک تیلور هم شروع کرد دور آمریکا چرخیدن و فروختن این کفش به امت. چاک تیلور اینقدر کفش فروخت که از سال ۱۹۳۲ اسم چاک تیلور را روی دایره لاستیکی که روی داخل ساق کفش نصب میشد چاپ کردند و کانورس چاک تیلور متولد شد. چاک تیلور که ظاهرا زن و زندگی نداشت یک کادیلاک سفید داشت که توی صندوق عقبش پر بود از کفش کانورس و دور امریکا میچرخید و کفش میفروخت. یقه مربیان دانشگاهی و تیم های دبیرستانی را میگرفت و بهشون کانورس میفروخت. اون موقع ان بی ای نبود ولی بعد که ان بی ای شروع شد حرفه های ها هم چاک تیلور باز شدند. کانور حقوق خوبی به چاک تیلور برای فروش کفش میداد ولی او هیچ پورسانتی از ۶۰۰ میلیون جفت کفشی که اسمش روش بود نگرفت. اگر گرفته بود تا حالا پونصد بار پولدار تر از مایکل جوردن بود. اینجوری بود که کانورس چاک تیلور را دو دره کرد ولی ظاهرا او خیالی برایش نبود

سال ۱۹۳۶ که بسکتبال ورزش المپیکی شد کفش چاک تیلور سفید ساق بلند به بازار آمد که پرفروش ترین کفش ورزشی جهان شد. چاک تیلور هزار تا کار دیگر هم میکرد. چون همه مربی های را میشناخت هر دانشگاهی میخواست مربی استخدام کنه به چاک تیلور زنگ میزد. واسه خودش یک پا اجنت شده بود. در دوران جنگ جهانی دوم مشاور آمادگی بدنی ارتش امریکا شد  و همین باعث شد کانورس چاک تیلور کفش ورزشی رسمی ارتش امریکا بشود. در سال ۱۹۶۶ کمپانی کانورس ۸۰ درصد بازار کفش ورزشی را در دست داشت. چاک تیلور در ۱۹۶۸ بازنشسته شد و در ۱۹۶۹ هم در فلوریدا فوت کرد

اگر چه این روزها هیچ بسکتبالیستی از ترس مصدومیت مچ و بقیه جاهای دیگه پا جرات نمیکند با کانورس چاک تیلور در بازی های رسمی به میدان بیاید ولی هنوز هم این کفش، با همان طرح کلاسیک ، جز پرفروش ترین کفش های ورزشی جهان است که ژیگول ها به پا میکنند. بسیاری از کلوپ های شبانه و دیسکو های دنیا که پوشیدن کفش ورزشی را برای مراجعین ممنوع کرده اند کانورس چاک تیلور را از این قاعده مستثنی کرده اند.  کانورس چاک تیلور اکنون کفش رسمی هیپستر ها در روزهای اخر هفته است 

سه نکته ای که در مورد فروش کلیپرز نمیدانستید

پول یا علف خرس: تیم لوس انجلس کلیپرز به بهای 28 میلیون دلار در سال 1984 توسط دانلد استرلیگ خریداری شد. از همان سال این تیم یکی از جوک های ان بی ای بود و هیچ کس ادم حسابشان نمیکرد تا دو سال پیش. سال گذشته تیم میلواکی باکس به بهای نزدیک پانصدمیلیون دلار فروخته شد و این بالاترین مقداری بود که برای یک تیم بسکتبال تا ان روز پرداخته شد. از هنگامی که بحث فروش کلیپرز بالاگرفت عدد های تخمینی همه حول و حوش یک میلیارد دور میزد. اما وقتی پیشنهاد دو میلیارد دلاری استیو بالمر، مدیر اسبق مایکروسافت ، پذیرفته شده معلوم شد در این مزایده عدد دوم یک میلیاردو ششصد میلیون دلار بوده. پیش بینی میشه که میزان مالیاتی که خانواده استرلینگ باید در اثر فروش دارایی هایشان پرداخت کنند بالغ بر ششصد میلیون دلار خواهد بود. یعنی بیشتر از ارزش تیم میلواکی باکس

دانلد کجاست: دانلد استرلینگ که دو روز پیش گفت «عمرا بزارم تیم را بفروشند»  در فرایند فروش این تیم هیچ دخالتی نداشته. شلی استرلینگ، همسر قانونی دانلد استرلینگ، فرایند اجرای این مزایده را به همراه لیگ ان بی ای به جلو برد. سازمان املاک و دارایی های خانواده استرلینگ، که کنترل مالکیت تیم را به دست دارد، دیروز اعلام کرد که اقای دانلد استرلینگ ظرفیت ذهنی و توانایی های مغزی اش را از دست داده است و از این روی در فرایند فروش تیم هیچکاره است. از اینجای کار به بعد فقط کافیست سازمان لیگ و 29 مالک دیگر تیم ها فرایند فروش کلیپرز را تایید کنند تا کار تمام شود

از سیاتل سوپرسانیکس چه خبر: شهر سیاتل در شمال غربی آمریکا همه شهر بسکتبالی بود. تیم سیاتل سوپرسانکیس همیشه یکی از تیم های هیجان انگیز لیگ بسکتبال بود تا اینکه چند سال پیش در اثر سو مدیریت و نبود استادیوم مناسب این تیم به اوکلاهوما منتقل شد و با تغییر نام از سوپر سانیکس به ثاندر سیاتلی ها را در خماری تیمداری گذاشت. استیو بالمر که سیاتلی است میخواهد اسطوره سوپرسانیکس را دوباره زنده کند. او که سال گذشته تمام تلاش خود را کرد که سکرمنتو کینگز را بخرد و به سیاتل ببرد تا ساعاتی دیگر صاحب تیم ان بی ای خواهد شد و یک قدم به واقعیت پیوستن رویایش نزدیک تر میشود. اما با توجه به اینکه تیم کلیپرز در یکی از بزرگترین شهر های امریکا قرار دارد و این بازار بزرگ به معنی درامد بیشتر است ممکن است تصمیم استیو بالمر را از جابجا کردن تیم از لوس انجلس به سیاتل عوض کند. حتی اگر تیم به سیاتل نرود من پیش بینی میکنم برای پاک کردن خاطره تاریک دانلد استرلینگ مالکان جدید تیم اقدام به عوض کردند نام این تیم بکنند. 

تغییرات عمده در داوری ان بی ای

 در اینکه  لیگ ان بی ای از همه نظر یکی از پیشرفته ترین لیگ های دنیاست شکی نیست. در حالی که پرطرفدار ترین رویداد ورزشی جهان ، جام جهانی فوتبال،‌ هنوز گرفتاری داوری های عقب افتاده از جمله عدم تشخیص گل و افساید است لیگ ان بی ای مدتهاست که از امکانات ویدیوی پخش مجدد برای نهایی کردن رای شان در بازی های نزدیک استفاده میکنند۰

طبق قانون فعلی در لیگ هر دو تیم و داور مجاز هستند که درخواست بازبینی ویدیویی تمام قضاوت های دو دقیقه اخر بازی باشند. اگر چه در موارد بسیاری این بازبینی ویدیویی باعث بهتر شدن بازی و عادلانه شدن قضاوت شده است اما گرفتاری های خودش را هم دارد. یکی از این گرفتاری ها چیزی است به نام « بازبینی بدون نتیجه». بازبینی بدون نتیجه هنگامی است که داوران نمیتوانند با تماشای رویدادی منجر به خطا تصمیمی قطعی بگیرند. در چنین شرایطی داوران همان قضاوتی که در بازی اتخاذ شده را نهایی اعلام میکنند. اگر چه بازبینی بدون نتیجه یکی از مشکلات استفاده از ویدیو است اما با بکارگیری دوربین های بهتر و بیشتر روز به روز تعداد بازبینی های بدون نتیجه کمتر میشود. در لیگ امسال شاید کمتر از ده مورد از این نوع بازبینی ها را شاهد بودیم

اما مشکل بزرگ بازبینی ویدیویی یک قضاوت زمان تلف شده بازی برای تماشاچی است. اینکه داوران بازی را متوقف کنند و به سمت میز داور رفته و در انجا از کارگردان تلویزیونی بخواهند خطای صورت گرفته در زمین را از زوایای مختلف برایشان به نمایش بگذارند و نهایتا بعد از بحث و بررسی بین سه داور قضاوت نهایی را اعلام کنند به خودی خود از هیجان بازی میکاهد و تماشاگر تلویزیونی و حاضران در استادیوم را کلافه میکند. امروز ان بی ای اعلام کرد با یک تغییر اساسی در نحوه داوری این مشکل را از پیش پا بر خواهد داشت۰

روش کار به این شکل خواهد بود که تمام بازبینی ها ویدیویی در حین اجرای بازی در مقر مرکزی لیگ ان بی ای در نیویورک صورت خواهد گرفت و نتیجه بصورت نهایی به داور زمین مخابره میشود. این بصورت همزمان بلافاصله پس از اعلام خطا یا ترن اور در زمین صورت خواهد گرفت و زمان تلف شده در داخل زمین را به حداقل میرساند. این قانون از ماه آینده اجرا خواهد شد۰ 

برای تماشای هیجان انگیزترین بازیهای بسکتبال به کره شمالی بروید

​یکی ازمزایای دیکتاتور بودن اینست که هیچ کاری احمقانه یا دور از دسترس به نظر نمیرسد. یک دیکتاتور همه انهایی که کارهای او را احمقانه میخوانند یا به زندان افکنده یا سر به نیست کرده و از سوی دیگر تمام منابع کشور دراختیار دیکتاتور است پس هر چه میخواهد میکند.   نیازاوف دیکتاتور ترکمنستان نام روزهای هفته را عوض کرد و همه را مجبور کرد که نام فرزندانش را به جای روزهای هفته استفاده کنند. او کلمه نان را در زبان رسمی کشور با نام مادرش جایگزین کرد. معمر قذافی دیکتاتور سابق لیبی گروهی از زیباترین زنان را به عنوان  محافظان شخصی خود ( و احتمالا خدمات جانبی)  انتخاب کرده بود . او یکبار در ایتالیا جلسه سخنرانی تشکیل داده بود و از همه مانکن های لباس زیر در اروپا دعوت به عمل آورده بود. در این سخنرانی قذافی به هر کدام از این دختران زیبا یک جلد قران و مقدار زیادی پول داد تا به اسلام روی بیاورند.  در عراق پسر صدام اعضای تیم ملی فوتبال را پس از شکست در بازی های اسیایی شلاق زد

اما دیکتاتور های کره شمالی در میان دیکتاتورهای دیگر دنیا واقعا نوبرش را آورده اند. از کیم ایل سونگ گرفته تا کیم جونگ ایل تا الان که نوه 28 ساله این خاندان پر شکوه در حال صاف کردن دهن مردم بیچاره کره شمالی هستند، هر کدام داستان خودشان را داشتند و دارند. اطلاعات عمومی مردم دنیا از قطب جنوب بیشتر از کره شمالی است. در مورد این کشور تقریبا هیچ کس چیزی نمیداند جز بمب اتم و اینکه مردم از گرسنگی در حال مرگ هستند. در طی سالهای اخیر چند تن از سیاست مداران و افراد سرشناس غربی برای مدت بسیار کوتاهی به کره شمالی سفر کردند اما در این سفرها هیچ گاه یک امریکایی با رهبر کشور ملاقات نکرد؛ تا اینکه هفته پیش عجیب و غریب ترین آمریکایی به کره شمالی دعوت شد و تا با رهبر این کشور ملاقات کند​

دنیس رادمن, یکی از بهترین مدافعان تاریخ بسکتبال ان بی ای و از اعضای تالار مشاهر بسکتبال آمریکا  هفته پیش به کره شمالی سفر کرد و با کیم جونگ اون ملاقات کرد. این ملاقات تعجب بسیاری از تحلیل گران مسابل کره شمالی را بر انگیخت ولی اکنون که میدانیم کیم جونگ اون از طرفداران پروپاقرص بسکتبال ان ابی ای است تعجب نمیکنیم. دنیس رادمن که دو روز است به امریکا برگشته چیزهایی در مورد کره شمالی میداند که شاید تحلیل گران سی آی ای هم ندانند. در یک مصاحبه تلویزیونی دنیس رادمن گفت که کیم جونگ اون از او خواسته که به اوباما بگوید که به او تلفن کند! اما این عجیب ترین چیزی نیست که دنیس رادمن در این سفر کشف کرده. کیم جونگ اون به دلیل علاقه بسیار شدیدی که به بسکتبال دارد قوانین بسکتبال در کره شمالی را به شکلی که خودش دلش میخواهد تغییر داده تا بازی هیجان انگیز تر شود . نمونه ای از تغییرات قوانین بسکتبال در کره شمالی عبارتست از​

دانک سه امتیاز دارد​

شوت سه امتیازی که بصورت مغزی وارد حلقه شود ( به حلقه بسکتبال برخورد نکند) چهار امتیاز دارد​

گلی که در سه ثانیه اخر بازی به ثمر برسد هشت امتیاز دارد​

پنالتی که گل نشود یک امتیاز منفی در بر خواهد داشت​

ا​گر چه در نگاه اول این موضوع که یک دیکتاتور قوانین بسکتبال را انهم به این شکل مسخره عوض میکند ابلهانه به نظر میرسد ولی اعتراف میکنم بسکتبال به شکل کره شمالی باید بی نهایت هیجان انگیز باشد, خصوصا سه ثانیه اخرش

برای دختران سومالیایی زمین بسکتبال شادترین جای دنیاست

تصور اینکه جایی در دنیا باشد که برای دختران ورزشکار بد تر از ایران باشد سخت است اما چنین جایی وجود دارد. «من فقط میخواهم دانک کنم» این آرزوی سوویز، کاپیتان نوزده ساله تیم بسکتبال دختران در سومالی است. «زمین بسکتبال ‌شاد ترین جای دنیا برای من است» این را سوویز به عکاس دانمارکی که از بازی شان عکس میگرفت گفت. سومالی خطرناکترین و ناسالم ترین  مکان این کره خاکی برای یک زن است. این دختران عاشق بسکتبال جانشان نه تنها از سوی گروه اسلام تندوری الشباب در خطر است بلکه بسیاری از سوی مردانِ خانواده های خودشان هم تهدید به مرگ شده اند۰ 

زندگی در دنیای تاریک جهل و نادانی، ثمره ایست که جامعه متحجر و کند ذهن سومالی برای این دختران به جای گذاشته. بختِ بدِ دختر بودن هم آنها را به قعر چنین جامعه ای فرستاده است، اما آنها شادی خود را در چهار ضلعی زمین بسکتبال و پرت کردن توپ کهنه درون سبد‌های رنگ و رو رفته میبابند تا جهنم شان را برای چهل دقیقه هم که شده بهشت تبدیل کنند۰   

عکس این دختران که زیرِ نگاهِ مسلسلچیِ مرد بسکتبال بازی میکنند امسال از سوی سازمان عکاسان خبری به عنوان بهترین عکس ورزشی سال انتخاب شد. این مردان مسلح از سوی گروه های غیر دولتی  ورزشی در موگادیشو استخدام شده اند تا امنیت جانی این دختران را در حین بازی  حفظ کنند.  یان گراروپ، عکاس دانمارکی که مسابقه و تمرین این دخترانِ سومالیایی را در قالب یک دوجین عکس  سیاه و سفید به تصویر کشیده فتوژورنالیست با تجربه ایست که سفرهای زیادی به کشورهای مصیبت زده و نقاط جنگی در دنیا داشته است. او برای به تصویر کشیدن کمکش اعراب و اسراییل ، بخصوص انتفاضه سال ۲۰۰۰ جوایز بین المللی عکاسی بسیاری را از آن خود کرد۰

گوی بلورینِ پیشگویی در دستان مدیران تیم ها

آیا هیچ وقت به این موضوع فکر کرده اید که مدیران تیم های ان بی ای چگونه بازیکنان تیم هایشان را انتخاب میکنند؟ اصطلاح «بستن تیم» عبارتی است که این سالها جا افتاده است. اما یک مدیر ان بی ای چگونه تیمش را میببند؟ بر پایه چه اطلاعاتی تصمیم گیری میکند که چه بازیکنی را بخرد و کدام بازیکن را به تیم دیگری انتقال دهد؟ 

بستن تیم در قدیم به این شکل بوده که تیم ها تا جایی که میتواننستند بازیکنان ابر ستاره کنار هم میچیدند. طبیعتا هر تیمی که پول دار تر بود میتوانیست تیم بهتری ببندد. اما بعدها که در لیگ حداکثر میزان دستمزد یک تیم محدود شد ورق برگشت. این بود که تیم ها استراتژی شان را عوض کردند. روش کار به این صورت شد که تیم ها یک یا دو بازیکن با بالاترین دستمزد ممکن استخدام میکردند و به تناسب اینکه این بازیکنان در چه پست هایی هستند تلاش میکردند پست های دیگر را با بهترین بازیکنان ممکن پر کنند تا تیمشان تکمیل شود. مثلا اگر یک سنتر و پوینت گار ابر ستاره گرفته بودند، فقط کافی بود شوتیگ کار و دو فوروارد به این ترکیب اضافه شود تا تیم بسته شود. 

این روش هم البته محدودیت ها و مشکلات خودش را داشته و دارد. محدودیتهایی نظیر مصدومیت ستاره ها،‌ در دسترس بودن بازیکن هایی تکمیلی،‌ در دسترس بودن مربیانی که به اجرایی فلفسه باشگاه ایمان داشته باشند، جریمه ها و تعلیق ها و نهایتها قراردادهای بلند مدت بدی که در سالهای گذشته بسته شده بود و تیم ها تا سالها برای پرداخت حقوق محدود باشند. همه این محدودیت ها باعث شد که تیم های ان بی ای نسب به تیم ها لیگ اروپا هوشمند تر عمل کنند 

مدیران باشگاه های ان بی ای نیاز به تحلیل هایی داشتند که به انها کمک کند چگونه از بازیکنان فعلی شان ترکیب بهتری بسازند و یا از ستاره هایشان به موثر ترین روش استفاده کنند یا اینکه اگر به مهره ای نیاز دارند کدام بازیکن را جذب کنند. تیم هایی ان بی ای از نظیر آمارگیری تقریبا همان آمارهایی را که تیم های لیگ اروپا و حتی بعضی از تیم های لیگ ایران را جمع آوری میکنند آما تفاوت اصلی در نحوه استفاده از این آمارهاست. این تحلیل ها اجازه مقایسه تصویری اعداد و مقادیر را با هم میدهد و مقایسه انها معانی جدیدی از اینکه کدام بازیکن موثر است و کدام بی تاثیر به دست میدهد۰

وبسایت لیگ ان بی ای همیشه امارهایی خوبی را برای استفاده علاقمندان و تماشاگران به صورت مجانی در اختیار قرار میداد اما کمتر شده بود که آمارهای تحلیلی که مدیران تیم ها استفاده میکنند را انتشار دهند. دو هفته پیش بخش امار سایت ان بی ای تغییر فراوانی کرد و اهسته اهسته تحلیل هایی که برای مدیران و مربیان تیم ها تهیه میشود در اختیار عموم قرار داده شده . برای نمونه در این تحلیل های جدید فقط شصت و یک شاخص مختلف فقط برای امتیاز آوری در نظر گرفته شده است. یا برای بازی سازی بیست چهار شاخص مختلف وجود دارد. در لیگ های دیگر در دنیا شاخص بازی سازی میزان پاس منجر به گل است. یعنی اگر برای مثال مهدی کامرانی در یک بازی چهار پاس منجر به گل داده آمارش از آرن داوودی که دو پاس منجر به گل داده بهتر است. اما این تصویر صحیحی از بازی سازی واقعی نیست. تصویر واقعی هنگامی است که زمان مالکیت توپ را در این امار دخیل کنیم. مثل حساب کنیم که مهدی کامرانی که ۲۲ دقیقه دست به توپ بود چهار پاس منجر به گل داد ولی آرن داوودی که سه دقیقه دست به توپ بود دو پاس منجر به گل داد. اینجاست که میبینیم آرن از مهدی بسیار موثر تر است. در این لینک تعاریف بیش از صد شاخصی که در یک بازی ان بی ای تحلیل میشود فهرست شده است

اما بعضی مواقع این شاخص ها  به حدی زیاد هستند که گیج کننده اند یا به حدی یک سویه هستند که گمراه کننده اند. مثلا بازیکنی در تیم هست که بیشترین امتیاز را می آورد ولی نه ریباند میکند و نه توپ میدزد. یا فقط ریباند میکند اما امتیاز نمیآورد. اینکه مجموعه پنج بازیکن در زمین چگونه کمبود های یکدیگر را پوشش دهند یکی از مهمترین اهداف  که مربیان و مدیران تیم هاست و اینکه چه ترکیبی را به زمین بفرستند تا موثر باشد . این شاخص ها و نحوه تحلیل انها عموما از اسرار کاری تیم هاست ولی بعضی مواقع این تحلیل ها به بیرون درز میکند و پایه ای برای آموزش دیگر تیم ها میشود. این نمودارهای راداری که توسط یک گرافیست المانی تهیه شده نمونه ای از تصویرسازی آماری بازیکنان حاضر در مسابقه ستاره گان امسال است که بصورت دو پوستر رنگی یکی برای تیم غرب و یکی برای تیم شرق تهیه شده. در این نمودار راداری آمارهای اصلی یک بازیکن بصورت یکجا به نمایش در آمده . کافیست این آمار ها را روی کاغذ شفاف چاپ کنید و آنها را روی همدیگر بگذارید تا نقاط ضعف و قوت تیم را در یک تصویر ببنید۰ 

اهمیت جِری باس بودن

دکتر جری باس، مالک تیم تیم لوس انجلس لیکرز دوشنبه گذشته در پی بیماری طولانی در سن 80 سالگی در گذشت.  اینکه جری باس در کجا به دنیا آمد، کجا تحصیل کرد و چطوری میلیاردر شد شاید از حوزه بسکتبال خارج باشد  اما اینجا میخواهم در مورد تاثیری که او روی بسکتبال گذاشت حرف بزنیم 

سال 1979 بود و اوضاع ان بی ای شیر تو شیر. مشکل درامدزایی برای تیم ها و معضل استفاده گسترده از کوکایین یقه لیگ را گرفته بود. شبکه های تلویزیونی ان بی ای را تحت فشار گذاشته بودند چون بازی ها به اندازه مسابقات دانشگاهی هیجان انگیز نبود. در این وانفسا جک کنت کوک مالک لوس انجلس لیکرز آخرین امضاها را زیر قرارداد فروش تیمش را به جری باس میانداخت. تیم لوس انجلس لیکرز در آن سال امتیاز درفت شماره یک را از ان خود کرده بود .در ان زمان لیکرز گارد راس خوبی داشت و جذب سیدنی مانکریف، یکی از درفت های رده بالا، میتوانست پست گارد دو را در این تیم تقویت کند. اما جک کنت کوک در اخرین کاری که قبل از واگذاری تیم به جری باس کرد، پوینت گارد جوان دیگری را از دانشگاه میشیگان به خدمت گرفت که هم لبخند زیبایی داشت و هم بی نهایت زیبا بازی میکرد. نام این جوان اروین جانسون بود 

دکتر جری باس شخص بسیار خوش گذرانی بود. حضور در کلوب های شبانه کلاس بالا از تفریحاتش بود. این بود که تصمیم گرفت باشگاه بسکتبال را به شکلی اداره کند تا تماشاگران همانند یک کلوپ شبانه لذت ببرند. اصطلاحی " شو تایم " یا " ... دیگه وقت نمایشه " عبارتی بود که به نحوه باشگاه گردانی جری باس اختصاص گرفت. در باشگاه لیکرز در شروع بازی چراغ ها خاموش میشد و با اتش بازی و صدای موسیقی زنده بازیکنان معرفی میشدند. جری باس اولین کسی بود که گروه دختران رقاص را به زمین بسکتبال اورد تا در بین دو نیمه و وقتهای تایم اوت تماشاگران را سرگرم کنند. برنامه ریزی های او بود که پای ادم های معروف و هنرپیشه های هالیوود را به کنار زمین بسکتبال کشید و همین خودش جاذبه دیگری برای دیدن بازی لیکرز ایجاد کرد. این تغییرات کم کم به تیم های دیگر سرایت کرد و چهره لیگ را از یک رویداد ورزشی خشک به یک شب بیاد ماندنی برای تماشاگران تبدیل کرد

اما تغییر اصلی در نحوه بازی تیم بود. سیستم بازی " شو تایم"  با شخصیت اروین مجیک جانسون بسیار همخوانی داشت. بازی های لیکرز بسیار دیدنی تر از هر تیم دیگری بود.ضد حمله های سریع،  تاکید روی سرعت حمله و نهایتا همکاری مجیک جانسون با کریم عبد الجبار و جیمز ورثی در سالهای دهه هشتاد و نود مجموعه فراموش نشدنی از قهرمانی ها را برای لیکرز به همراه داشت. حضور شکیل اونیل و کوبی در قهرمانی های بعدی زیباترین بازی  ها را بوجود اورد و نهایتا در سالهای انتهایی دهه دوهزار لوس انجلس لیکرزتوانست با پاو گسال و کوبی قهرمانی های اخر خود را کسب کند

دکتر جری باس استعداد عجیبی در به خدمت گرفتن افراد موثر داشت و این با روش مدیریتی اش جور در می امد. روش کار او به این شکل بود که شخص درست را برای انجام هر کار استخدام میکرد و دستش را باز میگذاشت تا او با ازادی کامل هر چه میخواهد بکند. به خدمت گرفتن مربیانی چون فیل جکسون و پت رایلی که برایش کوهی قهرمانی به همراه اوردند نمونه موفقیت امیز این سیاست بود. استخدام مدیرانی چون جری وست که کاشف استعداد های جون کوبی برایانت بود هم از مهمترین کارهای جری باس بود.

جری باس که بیشتر دارایی اش را از طریق بازار ملک به دست اورد از مکان سالن اصلی لیکرز در اینگل وود راضی نبود. این بود که در سال 1999 در قلب مرکز شهر لوس انجلس استادیومی با بالاترین استاندار های روز ساخت و خانه لیکرز را از وزشگاه دود گرفته فووروم به خانه جدیدش در استیپل سنتر جا به جا کرد. این استادیوم اکنون خانه تیم های بسکتبال لیکرز، کلیپرز و لوس انجلس اسپارک ( تیم زنان ) است .همچنین تیم هاکی لوس انجلس کینگز هم در این سالن بازی های خانگی است را انجام میدهد. این سالن همچنین محل برگزاری مراسی چون گرمی اواردز، کنسرت های بزرگ یوتو و حتی مراسم ختم مایکل جکسون است. مجموعه استیپل ستنر و نوکیا تیاتر ( که در جنب این سالن قرار دارد) مرکزیتی برای بازسازی بافت شهر کهنه و خراب مرکز لوس انجلس را نیز پدید اورده است

اکنون که فرزندان جری باس، جیم باس و جینی باس ( همسر فیل جکسون) سکان مدیریت این باشگاه را به دست دارند و تیم لیکرز در وضع بدی در جدول غرب امریکاست  بسیاری معتقدند که سلطنت پر افتخارترین باشگاه بسکتبال دنیا و یکی از با ارزش ترین فرانچایزهای ورزش حرفه ای در دنیا رو به پایان یافته و شاید دوران دیگر دوران لوس انجلس کیلپرز است تا برای دهه  اینده تیم اول شهر فرشتگان باشد

موزیکال ترین پست تاریخ یادداشتهای توپ سرگردان

یکی از جاذبه های حضور در سالن های مسابقات بسکتبال ان بی ای، جدا از دختران بسیار زیبا و خوشتراش که عضو تیم رقص هستند  با حرکات موزون تماشاگران را سر ذوق میآورند، موسیقی هایی است که دی جی (نواگزار) در حین بازی پخش میکند هم نقش زیادی در ایجاد فضای شاد در استادیوم دارند. این دی جی ها تلاش میکنند موسیقی هایی انتخاب کنند که مناسب لحظه های مختلف بازی باشد و به شکلی تیم خودی را تشویق کنند. در قدیم فقط یک نفر در سالن ارگ میزد و صدای ارگ از بلندگوها پخش میشد اما از سال 1995 به اینطرف همه سالن های ان بی ای به تجهزات کامل صوتی مجهز شده اند و با داشتن ایستگاه های دی جی همه موسیقی های روز را برای لذت تماشاچیان پخش میکنند. اما هیچ وقت تصور کرده اید که اگر در سالن های بسکتبال ایران بخواهیم از همین دی جی ها استفاده کنیم و بر اساس هر موقعیت بازی موسیقی پخش کنیم که مناسب ان حال باشد باید چه اهنگ هایی را انتخاب کنیم. در اینجا فهرست مقایسه ای چند اهنگی که در ان بی ای پخش میشود را با اهنگ هایی ایرانی که مناسب ان لحظات بازی خواهند ( نه لزوما مجاز) برای استفاده دی جی های ایرانی تقدیم میشود

در هنگام گرم کردن دو تیم - در سالن های بسکتبال ان بی ای اهنگ وای ام سی ای پخش میکنند. در سالن های بسکتبال ایران اهنگ جلال همتی . مهم نیست کدام یکی باشد هر چه که باشد در گرم کردن عضلات کمر و مچ دست بسیار موثر خواهد بود۰ 

در هنگام ورود بازیکنان به زمین - سالن های ان ابی ای اهنگ آی گات ا فیلینگ را پخش میکنند و استادیوم های ایرانی اهنگ امشب شب مهتابه ( فقط هم ورژن لیلا فروهر ) ۰

. وقتی بازیکنان از استراحت دو نیمه به زمین بر میگردند - سالن های ان بی ای اهنگ جنگ ستارگان پخش میکنند سالن های ایران اهنگ امشو شوه یاروم برازجونه  

۰وقتی بازیکن تیم حریف از بازی اخراج میشود - سالن ها ان بی ای اهنگ هیت د رود جک را پخش میکنند و سالن های بسکتبال ایران اهنگ دیوونه منصور

وقتی بازیکنان تیم خودی برای گرفتن توپ روی زمین شیرجه میروند - سال ها ان بی ای اهنگ گرنید ( نارنجک) را پخش میکنند و سالن های ایران اهنگ عشق بندر (‌اثر جاودانه گروه سندی)‌ بالاخص ان شاه بیتی که  میفرماید: سی دختر هاجرو خودمو تو گل می پلکونوم

وقتی تیم خودی  برنده میشود - سالن های ان بی ای اهنگ سلبیرشن را پخش میکنند. سالن های بسکتبال ایران اهنگ تیتراژ کارتون فوتبالیست ها

وقتی تیم خودی میبازد - سالن های ان بی ای اهنگ اوری بادی هرتس را پخش میکنند ( بعضی هاشون ) . سالن های بسکتبال ایران اهنگ دادی بر بادم  

وقتی تیم خودی قهرمان میشود - سالن های ان ابی ای اهنگ وی ار د چمپیونز را پخش میکنند. سالن های بسکتبال ایران اهنگ یه حلقه طلایی معین

رکورد رسمی سه امتیازی گل شده در یک بازی شکسته شد

وقتی صحبت از شکستن رکورد در بسکتبال میشود طبیعیه که همه توجه ها به سمت ان بی ای معطوف میشه. همینطور وقتی صحبت از رکورد سه امتیازی به میان میاد اسم هیچ کس به غیر از ری الن به ذهنمون نمیرسه. اما دیروز وقتی رکورد تعداد سه امتیازی گل شده در یک بازی توسط یک بازیکن شکسته شد نه در مسابقات ان بی ای بود و نه اون بازیکن ری الن بود

ربکا گرینول، دختر هفده ساله امریکایی دیشب در یک بازی دبیرستانی در ایالت کنتاکی به تنهایی هفده شوت سه امتیازی را به ثمر رساند و با 51 امتیازی که به تنهایی اورد توانست موجب پیروزی تیمش باشد. او بیست و هشت شوت سه امتیازی زد که هفده تای انها به ثمر رسید. ربکا گرینول متولد ایندیانا است و عضو تیم ملی زیر شانزده سال امریکا بوده و در بازی های قهرمانی جهان دختران در ماه می سال گذشته قهرمان جهان شد. او همچنین عضو تیم سه به سه امریکا هم هست و در بازی های فیبا سال گذشته مدال برنز را بر گردن اویخت. وقتی گزارشگران از او پرسیدند چطور شد که این همه سه امتیاز زدی جواب داد که تیم مقابل دست به دفاع 2-3 زد و همین باعث شد برش زیر حلقه خیلی سخت بشه. من شروع کردم از بیرون شوت بزنم تا کمی دفاع باز بشه ولی خوب وقتی دیدم که شوتها گل میشه این کار را ادامه دادم

رکورد رسمی تعداد شوتهایی سه امتیازی به ثمر رسیده در ان بی ای دوازده سه امتیازیه که مشترکا متعلق به کوبی برایانت از لوس انجلس لیکرز و دانیال مارشال  از تورنتو رپتورز است. در ایران که امار صحیحی وجود ندارد ولی تا انجایی که من به یاد دارم رکورد سه امتیازی های گل شده در یک بازی متعلق به بهرام مدرسی ( بازیکن تیم صدا و سیمای تهران ) است که در بازی های قهرمانی کشور در تبریز در سال 1368 شانزده سه امتیازی را در یک بازی به ثمر رساند

افتخارات محلی در دو پرده

وقتی که حسین رضا زاده آن وزنه معروف را بالای سر برد و رکورد جهانی سنگین وزن را شکست یا وقتی که خداداد عزیزی آن گل معروف را وارد دروازه استرالیا کرد همه ما ایرانی ها از ته دل خوشحال شدیم. هیچ وقت فکر کرده اید دلیل اصلی اش چه بود؟ چون آن ورزشکار هموطن ما بود و خودمان را در موفقیت او شریک میدانستیم. اینکه آیا ما برای موفق شدن او کاری کرده ایم یا نه هیچ اهمیتی ندارد همین که او موفق میشود برای کیف کردنمان کافی است. حالا تصور کنید میزان کیف کردن مان را وقتی ورزشکار نه تنها هموطنمان است بلکه بچه محل هم باشد. اینجاست که خر کیف شدنمان شانصد برابر میشود

پرده اول  

مکان: ایران، تهران، خیابان سنایی،‌ کوچه بیست دو

زمان: سال ۱۳۶۲

آن زمان ها هنوز ویروس بسکتبال خیابانی به کوچه ما نرسیده بود. گل کوچک هنوز شاه ورزش های اسفالتی بود.  در کوچه ما همه بچه ها، شامل من که همیشه دروازه بان بودم، فوتبال گل کوچک بازی میکردیم اما یکی از بچه ها به نام سعید مطهری در کلاس دیگری قرار داشت. سعید از بقیه بچه های محل مسن تر بود و با آن جثه کوچکش با توپ فوتبال معجزه میکرد. یک پا دو پا کردن هم آخر تکنیک بود و کمتر کسی بلد بود یک پا دو پا بزند بدون اینکه کله معلق نشود. یک پا دو پا کردن، هم با پای چپ هم با پای راست، برایش اب خوردن بود. حتی یادم میاید که اون با توپ پلاستیکی دولایه کاری میکرد که معادل پیوت کردن در بسکتبال بود. خلاصه این اقا سعید ما گل سر سبد فوتبال بازهای محل بود و ما کوچکترها خیلی کیف میکردیم که او ما را تحویل میگرفت. مزه افتخار کردن واقعی را وقتی چشیدم که در مسابقات شبانه فوتبال جام رمضان که آن زمان ها زیر چراغ های میدان ارژانتین برگزار میشد چشم بچه های خیابان رسالت و بیست متری ارامنه را در آورد و چپ و راست بهشان لایی میزد. هر بار که سعید مدافعش را با لایی رد میکرد ما کوچکتر هایی که کنار زمین ایستاده بودیم خر غشو می رفتیم و بلند فریاد میزدیم: لایی پونزده زار! (‌هنوز هم نمی دانم معنی اش چه بود ولی خیلی میچسبید.) بعدش هم  هی به این طرف و ان طرفی مان میگفتیم: آین اقا سعید که داره همه را لوله میکنه بچه محل ماست

پرده دوم

مکان: کانادا، تورونتو،‌ خیابان کلارک، دبیرستان دولتی شهر وان

زمان: ژانویه ۲۰۱۳

از بچگی به دلم مانده بود که سالن بسکتبالمان نزدیک خانه مان باشد. در تمام سالهایی که بسکتبال بازی میکردم همیشه شانصد خط اتوبوس و تاکسی من را از سالن بسکتبال جدا کرده بود اما حالا که خرس پیری شده ام ظاهرا دعاهای آن زمانم مستجاب شده و سالن بسکتبالی که بچه ها برای بازی هفتگی اجاره کردهاند نزدیک خانه ما است. این سالن ورزشی متعلق به یک دبیرستان در شمال شهر تورنتو است. دور تا دور سالن بسکبتال پر است از پرچم هایی حاکی از افتخارات ورزشی مدرسه انهم فقط و فقط در بسکتبال! در ویترین افتخارات بسکتبال مدرسه که در ورودی سالن بسکتبال نصب شده پر است از عکس یک دانش آموز سیاهپوست دومتری به نام اندرو ویگینز 

اندرو ویگینز، بچه محل تازه یافته من،‌ متولد شهر تورنتو است و هفده سال دارد. وقتی در پانزده سالگی ( سال ۲۰۱۰)  اسکاوتهای دانشگاه های امریکا،‌ که این روزها در بشدت در تورنتو به دنبال استعداد هستند،‌ بازی اندرو ویگینز نوجوان را دیدند نتوانستند فک هایشان را که روی زمین پهن شده بود جمع کنند. همان سال نویسنده ای در سایت یی اس پی ان اعلام کرده که دنیا باید منتظر لبرون جیمز بعدی باشد. اندرو در سال ۲۰۱۱ به عنوان بهترین بازیکن دبیرستانی جهان انتخاب شد و در مسابقه نمایشی بین منتخب دبیرستانی های جهان و امریکا چنان بلایی به سر تیم آمریکا اورد که نام خود را به عنوان کوبی برایانت یا لبرون جیمز بعدی ثبت کرد. اندرو اکنون شش ماه اخر دبیرستانش را در یک مدرسه آماده سازی در ایالت ویرجینایی غربی میگذارند تا برای دانشگاه آماده شود. با اینکه هنوز نه ماه با آغاز سال تحصیلی آینده فاصله داریم تیم های دانشگاهی گردن کلفت آمریکا نظیر دوک،‌اوهایو استیت و کنتاکی در حال معلق و وارو زدن برای جذب او هستند. اندرو ویگینز از همین الان رسما به عنوان انتخاب اول سال ۲۰۱۴ در ان بی ای شناخته شده. او عضو تیم ملی زیر هفده سال و زیر هجده کانادا بود و به تنهایی توانست در مسابقات فیبا برای بسکتبال کانادا مدال برنز با کسب کند. اندرو ویگینز بر عکس همه جوان های مستعد دیگر که یا فقط قدشان بلند است با مثل غزال میپرند، نه تنها پرش باور نکردنی دارد بلکه قدرت شوت زنی از راه دور و نزدیک مثال زدنی دارد. او از هم اکنون برای ان بی اماده است

در سالهایی آینده چشمتان به اندرو ویگینز باشد.‌ آن روزی که اندرو ویگینز چشم و چار لبرون جیمز را در آورد یادتان باشد که این اندرو بچه محل ماست.